Intruz

Zemdlił mnie świat drobnym oddechem,

wtargnął w me usta jak intruz.

Zagaił do płuc, z niewielkim zwątpieniem,

skierował się w serca kunszt.

Zamrugał delikatnie, powoli, dyskretnie

nie wierząc w ujrzany cud,

powoli, bezwiednie skierował się w zeń

nie wiedząc cóż dalej uczynić.

Zamienił jasną czerwień w okropną czerń,

niebieskie węzły odciął szponem.

Zamrugał nie raz,nie dwa i nie trzy

zamieniając raj w potwora grotę.

Próbowali mi pomóc,

owinęli złotem,

uderzenia,oddechy,skamlenie o pomoc.

Nadchodził kres życia.

Nadzieja umarła, jak umrzeć miała,

w dniu gdy oczy ujrzały,

Go.

Komentarze (7)

Rasia 06.04.2016

Witam nową twarzyczkę na opowi :) Na początku parę usterek, które rzuciły mi się w oczy:
"nie wiedząc cóż dalej uczynić." - przecinek po "wiedząc"
W paru miejscach zabrakło spacji po przecinku (chyba że w ostatniej strofie to efekt zamierzony, ale w takim razie i tak raz Ci się omsknęło)
"w dniu gdy oczy ujrzały," - przecinek po "dniu"
Poza tym wszystko jest w porządku. Całkiem niezły wiersz jak na początek. Przyjemnie, płynnie się czytało. Zostawiam 4 i z chęcią jeszcze do Ciebie zajrzę, powodzenia w dalszym pisaniu :)