Jak odchodzą ludzie

Nie wiem, czy krzesło pamięta ciężar człowieka,

który siedział na nim ostatni raz i wstał nagle,

jakby przypomniał sobie coś ważniejszego od życia.

Nie wiem też, czy filiżanki lubią samotność

po niedopitej herbacie i czy kurz

naprawdę jest tylko kurzem,

a nie powolnym sposobem świata

na przykrywanie naszych porażek.

Codzienność ma dziwny talent

do udawania niewinnej.

Przechodzi obok nas w kapciach,

stawia wodę na makaron,

gubi paragony,

a potem nagle bez ostrzeżenia

zostawia człowieka samego

w środku własnego imienia.