Jak sobie wyobrażam?

Ym, więc ktoś poprosił Ichi o pytanie/wyzwanie i Ichi to pytanie/wyzwanie mu dała. I obiecała, że jeśli odpowiedź jej się spodoba, to też odpowie na takie pytanie/wyzwanie w postaci opka. Ale nie spodziewała się takiego beznadziejnego pytania/wyzwania.

Poniższe opko jest wyrazem irytacji, złości i wgl wszystkiego, co najgorsze. Przepraszam, ale wstawienie tego na opowi też było częścią wyzwania. Więc lecim z tym...

(te takie // to miała być kursywa, bo bez kursywy życie nie ma sensu)

Pytanie: "Jak wyobrażasz sobie nasz stosunek XD?"

Odpowiedź:

- Co ja tu właściwie robię? - pytam ze znudzeniem, bawiąc się łyżeczką od lodów.

On spogląda na mnie znad menu.

- To się nazywa randka – odpowiada.

- Ponawiam pytanie.

Chłopak wzdycha.

- Słuchaj, ja cię zaprosiłem, a ty się zgodziłaś. Nie narzekaj teraz.

- Ale ja nie narzekam. Ja tylko zastanawiam się, co ja tu robię. I jak mnie przekonałeś.

- Podwójnym deserem – mruczy w końcu przegrany. - Słodkie to słodkie. Desery są słodkie, więc się zgodziłaś. Ty jesteś słodka, więc cię zaprosiłem.

- Ale twoje słówka słodkie nie są – odpowiadam, po czym wzdycham.

Chłopak uderza czołem w blat.

- Możemy ukrócić twoje cierpienia – stwierdza nagle, podejrzanie ugodowo.

- Tak? - pytam z nadzieją.

On marszczy złowrogo brwi.

- Możemy iść prosto do mnie.

Poważnie się nad tym zastanawiam.

- Nie będę już musiała z tobą rozmawiać. To plus. Ale chciałam stracić cnotę z kimś inteligentnym, a ty… No cóż...

- Nie musiałaś wyliczać tego na głos – szepcze on zażenowany.

Podejmuję decyzję. Odsuwam się od stołu i wstaję.

- Prowadź mnie, kacie.

Widzę rumieńce wstydu na jego twarzy.

- Jesteś naprawdę okropna.

W mieszkaniu panuje bałagan. Na podłodze walają się butelki po napojach gazowanych i puste paczki po chipsach. Zapach kurzu jest wszechobecny i nieprzyjemnie drażni nos. W kącie leży kilka zmiętych chusteczek. Mam nadzieję, że lokator jest po prostu przeziębiony. Chociaż onanizm też choroba.

Wskazuje mi drogę do sypialni.

- Twoja bezpośredniość jest obrzydliwa – stwierdzam, krzywiąc się.

On wzrusza ramionami.

- Ty też dzisiaj nie grzeszyłaś urokiem – odpowiada.

- Inteligentne docinki to dobre docinki.

Idę dalej, ale zatrzymuję się w progu.

- Nie wejdę tam – stwierdzam nagle.

- Ę? - Mój ''towarzysz'' wręcz błyszczy elokwencją.

- Nie wejdę. To… Nie. Po prostu. Nie.

Chłopak mruży oczy.

- Wiesz, że w takim razie pozostaje ci tylko kanapa?

- Wiesz, że gdybyś był porządnym człowiekiem, po prostu pozwoliłbyś mi sobie pójść?

- Dostałaś swoje desery. Transakcja zawarta. Przykro mi, kotku.

Ze zdziwienia szeroko otwieram oczy.

- Znasz takie słowo jak „transakcja”?! - wołam zaskoczona.

Znowu się rumieni. I dobrze, niech się rumieni. Niech się wstydzi, skoro zawalił w byciu facetem.

Wyciągam telefon i zaczynam wystukiwać treść SMSa.

- Do kogo piszesz? - pyta on wyraźnie już zniecierpliwiony.

- Do mojego prawnika – odpowiadam.

- Masz prawnika?

Opuszczam telefon. Patrzę na niego pustym wzrokiem.

- Faktycznie, nie mam.

Zadowolenie bijące z chłopaka czuję nawet pomimo unoszącego się wokół, nieprzyjemnego zapachu.

Olśnienie.

Znów unoszę telefon, znów piszę wiadomość.

- A teraz do kogo piszesz? - burczy on zirytowany.

- Do kogoś kto ma prawnika.

- Znasz kogoś, kto go ma?

- Może po prostu napiszę do wszystkich. Ktoś na pewno odpisze, że ma.

- Jasne – prycha on. - Jeśli znasz kogoś równie nadzianego co Akashi Seijuro.

Nad moją głową zapala się żarówka.

- Znam jednego modela – oznajmiam z dumą. Wysyłam SMSa i chwilę później otrzymuję odpowiedź. - Prawnik Kise zaraz ma do mnie zadzwonić.

Chłopak marszczy brwi. Po raz pierwszy tego wieczora na jego twarzy widzę nie wstyd czy zirytowanie, ale czystą, bezbrzeżną, zwierzęcą wręcz wściekłość.

- Więc musimy zdążyć /zanim/ oddzwoni – mówi, po czym równie wściekle opuszcza spodnie. - Teraz będę się z tobą kochał.

Mój wzrok nie ma wyrazu, kiedy oświadczam:

- Napiszę Kise, że prawnik nie jest mi już potrzebny. - Oczy chłopaka wyrażają pełne zdziwienie. - Nic mi nie grozi, skoro nie masz /czym/ się kochać.

Odwracam się na pięcie i kieruję się do drzwi.

On jest zbyt zdziwiony i zdruzgotany, żeby próbować mnie zatrzymać.

No cóż, rzeczywistość często jest przytłaczająca.