Jak to jest z nami?

Z pergaminowej kartki spływa apatia.

Drąży pióro bezsilności, nowe skreśla słowa.

Gdzież podziała się empatia?

To egoizmu epoka nowa,

Co się wkradła między serca

I wstrzymała czułe bicie.

Człowiek drugiemu szpilki wkręca,

Zapomina, czym jest życie.

O braku szacunku i poszanowania!

Czemóż znów godzisz w ludzką historię?

Znów upadek zapowiada…

Zawsze zradzasz tragedię!

Parabole życia i ludzkości

-jak jednostka tak i świat,

A wszystko zaczyna się od złości,

By następnie dodać wad.

Czemu taka w nas natura,

Że zabilibyśmy bez przyczyny?

Dla nas prawda, godność-bzdura,

Byle sakwy pełne były.

Judaszowe plemię, kiedy się obudzisz?

Ze swym czynem się śpiesz.

Chciałeś dostatku, lecz się łudzisz.

Jeszcze moment i zawiśniesz.

PS pewnie wiele osób to skrytykuje, bo dla większości najważniejszy jest przerost formy nad treścią, ale dla mnie ważne jest przesłanie i emocje. W owym wierszu są ukryte liczne metafory, których czytelnik w pierwszej chwili nie dostrzega. Zamiast na wstępie krytykować proszę o głębszą refleksję. Niecierpliwym ignorantom odradzam lektury...