Janioł muzykant

Gdy siądę czasami z wieczorem

i cisza jest taka nieswoja,

chwytam ją czule za rękę,

anioła na pomoc zawołam.

Toniemy w głębokim fotelu,

a on wypełnia nas sobą:

mnie, mój wieczór i ciszę.

Chcesz — to z nami tu pobądź

I popatrz na tego anioła,

co cuda czynić potrafi.

Zabiera nas w podróż do nieba

niczym rasowy serafin.

W nim deszczu bębniące staccato

i wiatru szumne libretta,

pomruk chmur napęczniałych

niczym zazdrosna kobieta.

Jest w nim tęsknota do lata,

cadenza sensu istnienia,

najsłodsza ekstaza miłości

ukryta w serca strwożeniach.

A gdy jest w dolce legato,

za prawe chwytam go skrzydło.

Jeszcze odlecieć mu nie dam,

bo z kąta wylazłaby przykrość.

Pobuszuj jeszcze chwileczkę

w mej duszy, zanim odpłyniesz,

konwulsją echa ucichnij

w leniwej rozmarzeń lawinie.

I tak z wieczorem i ciszą,

od chandry podstępnej wywściekleń,

na skrzydłach naszego wybawcy

rozanielony zwyczajnie uciekłem