Jarzeniówka

Nie śpię.

Brzmią we mnie fanfary niebieskiej farby.

Ragtajmy popołudnia, kiedy tłum pożera sztućce, a samotność garbi się nad pustym talerzem ...

Świeci słońce.

Dziś po raz pierwszy od pięciu lat zamówiłam brązowy sweter.

Po raz drugi - od dziesięciu minut - nie pomyślałam o sobie w pierwszej osobie i nieskończonej liczbie.

Tak! Tak trzeba robić! Myśleć o sobie we wszystkich osobach!

I w liczbie mnogiej!

Ten pomnożony egoizm siedzi teraz w domach, kupuje na wynos gyrosy i czeka na wiadomość o tunelach, gdzie nie proszą o wsparcie hodowani w laboratoriach półświatka 'trędowaci,' gdzie właściciele knajp zmuszeni są używać gracy do grabienia smutnych wniosków, a nie tylko dochodów za samą możność płacenia czynszów i haraczy, gdzie człowiek nie patrzy z przerażeniem na świat, bo wie, że to świat przeraża się nim ...

Dokańczam obiad. Homar już nie smakuje jak dawniej. Sweter z syntetycznego kaszmiru nie leży tak dobrze, jak fałdy tłuszczu na moim ciele.

Zamykam wszystkie okna.

Duszę się świadomością opustoszałych miast i samotnego metra.

Tam i z powrotem ... bez celu.

Zupełnie jak ja!

Tańczymy w tłumie.

Wiara, ten kopciuszek, podpiera (jak zwykle) ściany.

Idę swobodnie milczącą obwodnicą

W ręku gniotę stary pantofek

Obcas odpadł już chyba dość dawno ...

Gdzieś bym poszła.