Jeszcze bardziej antagonistyczna

Spokojna...

Tylko serce nieco przyspieszyło.

Pamięta jeszcze, czym jest miłość.

Dlatego to akceptuje;

że w jej oczy teraz się wpatrujesz,

że jej usta swymi obejmujesz...

Dla niej żyje Twoje serce,

dla niej śnisz.

Swój los w Twe złożyła ręce

i do szczęścia nie chce więcej...

Tak nie może być!

Niech ten los przeklęty zamknie drzwi kolejny raz!

Niech rozdzieli wasze serca, jak przed laty zakpił z nas!

Bo nie zniosę chwili dłużej,

gdy tak pragnę być w jej skórze.

Przyszedł czas...

Tak w swe dłonie schwycę nóż

i do żył przyłożę już!

Spokojnie...

Wśród tłumu tkwię, lecz nie na wojnie;

i szczęścia chce tylko dla Ciebie, nie chcąc żyć...

Choć wiem, że już nie znaczę nic.

Zrozum, nie umiem inaczej.

Mimo tego czasem płaczę.

Staram się znów zwalczyć ból.

Ten teatrzyk nędzny tak

i przegrałam wiele ról,

a wyłącznie na Twój znak

jedną z nich.

Ważny jest blask oczu Twych.

W moich tkwią jedynie łzy.

Z Tobą jest taka szczęśliwa

i przestałam już się zbywać...

Zwalczam myśl, gdy mam ochotę

zabić ją, od tak, a potem

dostać się w Twoje ramiona...

i tylko to.

Następnie mogę nawet skonać.

Samo zło...

Odganiam czarne myśli

pragnąc, byś znów mi się przyśnił;

gdy przeklinam los

i mimowolnie słyszę własny głos...

Zostaw ją!

I swoje myśli zajmij mną!

Bliżej chodź.

Patrząc w me oczy obudź noc.

Lecz dość!

Przy niej znowu żyjesz...

Tak szczęśliwy, jak kiedyś przy mnie byłeś.

I przyznaję, że jest lepsza.

Dlatego bardzo tak jej nienawidzę

i z każdej wady jej w głos szydzę.

Akceptacja moja jest konieczna.

Konieczna, by żyć;

by na nowo pięknie śnić.

Choć nadziei brak

i trudno tak...

A jednocześnie jestem szczęśliwa,

że jej miłość względem Ciebie niezmiernie prawdziwa.

I tylko mam nadzieję,

że jakaś cząstka jej osobowości mnie Ci przypomina.

Z trudem wypowiadam słowa, oszaleję

twierdząc, że sercu Twemu wybaczyć zdołam winy;

lecz tylko w świadomości, że jesteś naprawdę szczęśliwy...