Jing Jang

Szła za nim od chwili poczęcia. Szła nie opuszczając go ani na chwilę. Gdy był dzieckiem podchodziła tak blisko, że ją czuł. Dwukrotnie się topił i dwukrotnie go uratowano. Dwukrotnie go truto i dwukrotnie wrócił do pełnego zdrowia. Igrał z nią mając niespożyte siły szalonej młodości, a ona pobłażliwie towarzyszyła mu w nocnych pojedynkach, po których wracał z ranami o centymetry od agonii, albo we wspinaczkach po skałach z których upadek musiałby zakończyć jego życie. Towarzyszyła mu z cierpliwością bezbrzeżnej miłości. Mijały lata. Czasem delikatnie przypominała mu o sobie. Zawrót głowy. Jakieś nocne bóle. Krótkotrwałe omdlenia. Przywykły jednak do swojej potencji nie zważał na to i ciągle był świetnie sprawny, a wyglądem przeczący własnej metryce.

Powoli stawała się bardziej natarczywa. Sypiał coraz gorzej. Już nie wbiegał na wzgórza lecz wchodził ciągle jeszcze równym mocnym krokiem. Zakończył morskie wyprawy mając świadomość postępującej słabości. Fizjologia zaczęła szwankować jako pierwsza. Niestrawności, brak apetytu, narastające zmęczenie...

Któregoś dnia, gdy jeszcze żyła, powiedział do swojej dziewczyny;

— Chyba już nigdy nie wstanę wyspany i pełen sił.

I były to słowa na wskroś prawdziwe, choć wtedy jego dziewczyna miała już sześćdziesiąt lat.

Nie miał powodu do użalania się nad minionym czasem. Było jak w Piśmie; czas radości, czas spełnienia, czas rozczarowania, czas więdnięcia. Zbudował dom, spłodził syna i zasadził drzewo. Wszystko jak należy. Został sam, bo taki jest los chorego, nieszczęśliwego ale i rodzica. I wtedy zbliżyła się do niego na stałe.

Tak więc teraz siedział z głową zwieszoną tak nisko, że podbródek opierał się o mostek. Wokół młody las, pełen słońca, światła przesiewanego przez wzruszająco zielone listki, tęczowe niteczki pajęczyn i jasnych nieśmiałych cieni umykających w ciepłych, delikatnych podmuchach wiatru. Życie wokół niego zapamiętało się w bachanaliach wiosny. A on, jak głaz na którym miał wsparte plecy, trwał nieruchomo. Można by pomyśleć, że nie żyje i taki domysł miałby potwierdzenie w otaczającym siedzącego zapachu, ale baczna obserwacja uchwyciłaby po długiej chwili rzężący i bardzo nieregularny oddech.

Maurycy Bijon odzyskał przytomność z jękiem wciągając powietrze. Czuł smród własnego kału w którym siedział, ale od wczorajszego wieczoru nie miał siły by wykonać jakikolwiek ruch. Przy wydechu kolejna porcja śliny zmieszanej z krwią wypłynęła na oślizgły od wcześniejszych wydaleń kaftan. Ból wewnątrz znowu narastał.

— Niech się wreszcie skończy ta męczarnia — myślał próbując zapanować nad bólem — niech się wreszcie skończy.

Potem, gdy ból tężał, gdy całe jego ciało zamieniło się w rozrywające od środka bezlitosne paluchy, zaczął jęczeć, coraz głośniej wzywając boga w którego nie wierzył, a gdy ból stał się tak silny, że rzygnął krwią, a moment później na dole bluznął posoką z resztkami kału, po raz kolejny zapadł w błogosławioną ciemność utraty przytomności.

A ona stała tuż obok i patrzyła jak ulatuje z jego płuc ostatni oddech, jak wyniszczone chorobą mięśnie i porażony mózg podejmują ostatni wysiłek miotając nieprzytomnym w drgawkach i wylewach krwawego, cuchnącego wnętrza.

Gdyby śmiertelni mogli ją posłyszeć – byliby zaskoczeni.

— Młodym wydaje się, że jestem piękna, bohaterska, wzniosła i całkiem prosta. A tak naprawdę, to zwykle katorga organizmu nad siły, długotrwała męczarnia, i ból nad siły, i wstręt i zmęczenie otoczenia, i naprawdę żadnego piękna!