Kejsti.

Niczego, nigdy, nie byłem tak pewien,

jak budzenia się obok ciebie, z poczuciem

że za oknem nadal jest ciemno.

Że ktoś pojadł wszystkie żarówki,

zgarnął do torebki gwiazdy

- łącznie ze słońcem -

więc leży teraz na szafce nocnej i tli się,

dając ciepło, stając się środkiem ciężkości.

Plus grawitacja.

Zmieniła kierunek, z pionowego w poziomy,

coś ciągnie mnie w bok, na wspak,

ku miejscu, które powinno być puste przecież,

w które nie wierzyłem jeszcze miesiąc,

czy dwa wstecz.

A jest.

A garnie mnie do siebie, jak matka.

Za kark, za dłonie gotowe do tańca,

dając wzajemność.

.

.

Z cyklu : Kwietnie.

Koniec maja, roku w którym wszystko się zaczęło.