Kocham Cię wciąż od nowa

W ostępach czasu na skraju snu

W pustym natchnieniu w kropli deszczu

Paletą niewypowiedzianych słów

W spojrzeniach które wszechświat mieszczą

W kosmykach włosów wiatrów szepty

Prowokowane bez pośpiechu

Są uniesienia rzęsy gęstej

Granicy pragnień lęku śmiechu

Dotykam ale nie chcę spłoszyć

I wciąż odkrywam trudne słowa

Nie. Nigdy ciebie nie mam dosyć

Niedokończona to rozmowa

Następne części: Kocham ciebie

Komentarze (8)

Grafomanka rok temu

Lubię delikatność w wierszach... fajne to!

Meren-re rok temu

Bardzo podoba mi się ten wiersz, przyjemny w odbiorze i działa na wyobraźnię:) 5 zostawiam

Jenna rok temu

Dobry!

Furen rok temu

Bardzo płynnie i rytmiczne, podoba mi się.

Polaroid rok temu

Piękne!

... do szuflady rok temu

Witaj Adamie🙂

Piękne to Twoje wyznanie... być niedokończoną rozmową, to bardzo piękne zakończenie całego wyznania.
Zasmuca tylko druga strona.
Ode mnie 5.

Pozdrawiam.

Adam rok temu

Dziękuję wszystkim za poświęcony czas. 🙂

ireneo rok temu

Boższe, co to za dziwoląg grafomański - Granicy pragnień lęku śmiechu❓
Jak już patchworkowo szukałeś rymoPISie rymu to mniej belkotliwie byloby granicy pragnień lęku grzechu. Przynajmniej uchroniłoby to licznych od oddania ducha bez pragnień lęku śmiechu.
Wkleje tu gotowca, też grafomańskie ale nada się
"Grain (.)
Świadomie, nieświadomie Jębniętus niespolitus"

Kocham Cię wciąż od nowa

Komentarze (8)

Napisz komentarz