Kolorowy ptak - rozdział 5 - Gabriel
Stałem pośrodku pokoju, przyglądając się trzymanej w dłoni wizytówce. Była dwustronna, pisana zarówno cyrylicą, jak i alfabetem łacińskim. Starałem się odczytać tak dobrze znane mi w przeszłości litery, jednocześnie zastanawiając się, jak można było tak niechlujnie wykonać powierzone zadanie. Forma wykonania wizytówki pozostawiała wiele do życzenia. Krzywo wycięta, rozpikselowana, świadczyła zarówno o obojętności jej właściciela jak i o niskich kompetencjach osoby, u której zamówienie zostało złożone.
Muszę przyznać, że całkiem sprawnie uwinęli się z tą przeprowadzką. Jeszcze przedwczoraj nie wierzyłem w powodzenie tego przedsięwzięcia. Kiedy o 16:45 otrzymałem telefon z informacją, że ze względu na brak wystarczającej liczby rąk "firma", z której usług zamierzałem skorzystać, wycofuje się, omal nie trzasnąłem telefonem o ścianę. Mężczyzna, z którym rozmawiałem, chyba podświadomie czuł niewidzialny uścisk moich dłoni na swojej szyi, ponieważ po naszej pierwszej rozmowie wymieniliśmy się jeszcze trzema telefonami. Dobra wiadomość była taka, że udało mi się obniżyć cenę transportu o 50 złotych; zła, że zostałem zmuszony do zostawienia mojej ulubionej skórzanej sofy. Co prawda był to interes mało opłacalny, szczególnie biorąc pod uwagę kwotę, jaką zapłaciłem w przeszłości za ten elegancki kaprys, ale biorąc pod uwagę fakt, że koniecznie musiałem się wyprowadzić, za wszelką cenę dążyłem do ugody, hamując rozpierającą mnie złość.
Jeszcze raz spojrzałem na wizytówkę, powracając wspomnieniami do pamiętnych ostatnich trzech dni. Jak się tu znalazłem? Sam zadaję sobie to pytanie. Pobyt tutaj wydał mi się równie absurdalny jak myśl o podróżach w czasie, chociaż słyszałem, że wraz z osiągnięciem odpowiedniej technologii można będzie podróżować w odległą przyszłość. Zresztą nieważne. Jest wiele innych pytań, na które można odpowiedzieć, na przykład dlaczego ja i Agata postanowiliśmy się rozstać. Wbrew powszechnej opinii nie zdradzałem jej. Po prostu nam się nie układało i ktoś musiał zakończyć ten trudny dla obydwu stron związek. Nie ukrywam, że był to policzek w moje męskie ego i pewnie przyjąłbym decyzję o rozstaniu spokojniej, gdyby to z mojej strony wyszła inicjatywa zerwania, ponieważ jednak to nie ja byłem stroną, która tak usilnie naciskała na koniec, wciąż nie mogłem otrząsnąć się z przeżytego szoku.
Kiedy w środę łagodziłem nerwy butelką mocnego piwa, nie sądziłem jak szybko wkroczę na nowe tory życia. Siedziałem u Tomka, mojego kolegi z czasów studenckich. Wokół nas krzątała się jego "dziewczyna". Dziewczyna, kochanka, konkubina — ponownie nie wiem, jakiego określenia powinienem był użyć. Ktoś inny, bardziej złośliwy, nazwałby ją "sugar babe". Była młoda, ładna na tyle, że ja sam błądziłem za nią wzrokiem. Obserwowałem, jak zarzuca swoje smukłe ramiona Tomkowi, tuląc się do niego.
— Może ty znasz kogoś, kto poszukuje współlokatora, co? — mruknął miękko, gładząc ją po policzku, a ja aż uśmiechnąłem się mimowolnie, uświadamiając sobie intymność tego gestu.
Dziewczyna zmarszczyła brwi, najwyraźniej analizując coś w głowie.
— Chciałbym pomóc Gabrielowi — zachęcał ją Tomek.
— Mam koleżankę na studiach, która szuka współlokatora — odezwała się swoim uwodzicielskim, głębokim głosem z nutką wschodniego akcentu. —Mówiłam ci kiedyś o niej. To ta, co robi kolaże.
— Nie pamiętam — przyznał szczerze Tomek.
— Poczekaj, zaraz ci ją pokaże — odsunęła się od niego, i wciąż stojąc obok rozejrzała się po pokoju.
— iPad jest w mojej torbie — uprzedził jej pytanie Tomek.
Podeszła do stojącego przy oknie stołu i wyjęła ze skórzanej teczki tablet. Przez moment coś na nim sprawdzała, aż w końcu ponownie pojawiła się u boku Tomka.
— Proszę — powiedziała, podając mu gadżet, a ja dostrzegłem tworzącą się na jego czole zmarszczkę.
— Ciekawa... — odezwał się w końcu, wyciągając w moim kierunku iPada. — Chcesz zobaczyć?
Postanowiłem nie ciągnąć tej bezsensownej gry i grzecznie odpowiedziałem:
— Nie.
Ale najwyraźniej mój przyjaciel obrał sobie za punkt honoru pomóc mi wyrwać się z tej niekomfortowej sytuacji, a także pomóc sobie, ponieważ od dwóch dni zajmowałem miejsce na jego kanapie.
— Zapytaj się czy wciąż kogoś szuka — zwrócił się do Nadii.
Kiwnęła głową, a mnie ta cała sytuacja kojarzyła się z codzienną pracą w biurze, kiedy po raz setny w ciągu dnia wydawałem polecenie mojej asystentce.
— Wysłałam — zameldowała wykonanie zadania.
— Zaraz mnie tu ożenicie — powiedziałem, rozbawiony, pociągając kolejny łyk piwa.
— Chciałbym. Mógłbym to dodać jako kolejny punkt do moich zawodowych osiągnięć, ale to nie jest takie proste.
Ta uwaga wyzwoliła skrywane pokłady mojego dobrego humoru, a mój wesoły nastrój udzielił się również mojemu rozmówcy.
— Wypiłeś już swoje? — zapytał nagle Tomek, potrząsając pustą butelką.
— Nie — odparowałem, szczerząc się.
Wstał z krzesła i podszedł do lodówki, z której wyciągnął kolejnego lagera. Zajrzał do szafki, wyjął otwieracz. Kapsel odskoczył i potoczył się po drewnianym blacie, natomiast on, trzymając mocno butelkę w dłoni, ponownie rozsiadł się naprzeciwko mnie.
— Jak dobrze jest czasem wrócić do domu — mruknął pociągając łyk zimnego piwa, a ja kątem oka dostrzegłem, tajemniczy błysk w oczach Nadii. On chyba też go zauważył, bo od razu poprawił się, mówiąc:
— Oczywiście są też inne, milsze strony. I jak? Odpisała?
— Poczekaj, ty od razu chciałbyś wszystko zaraz — odparła gniewnie.
Wzruszył ramionami.
— Taki już jestem.
— O... — powiedziała, nachylając się nad urządzeniem. — Odczytała.
— Co napisała? — dopytywał Tomek.
— Piszę... Napisała, że tak — dodała po chwili.
— Tak? To znaczy?
— To znaczy, że wciąż kogoś szuka.
— Napisz jej o Gabrielu — polecił.
Kiwnęła głową i zaczęła stukać w ekran.
— Zaraz, ja też tu jestem i nie jestem ubezwłasnowolniony — zaprotestowałem.
— To, że kogoś szuka, nie oznacza, że zdecyduje się akurat na ciebie — zauważył Tomek, a ja musiałem przyznać, że w tym, co mówił, było trochę racji.
— Napisała „okej" — oznajmiła Nadia, a ja aż zachłysnąłem się piwem z wrażenia .
— Okej? — zapytał ponownie Tomek.
Nadia wywróciła oczami.
— Czy robisz to specjalnie?
— Co? — spojrzał na nią zaskoczony.
— Nieważne. Napisała, że się zgadza.
Tym razem mówiła, patrząc prosto na mnie. A ja musiałem przyznać, że jeżeli ktoś rządził w tym związku, to z pewnością robiła to ona. Prawdę mówiąc, ja również dałbym się omotać, niczym nić wokół szpulki, tak atrakcyjnej pannie, ale moralność mówiła mi, że należy trzymać się z dala od dziewczyny przyjaciela. W dodatku dużo młodszej.
— Dobrze, a co zrobię, jak stwierdzę, że nie chcę z nią mieszkać? — spytałem całkiem poważnie.
— Wyprowadzisz się. Zresztą będziesz miał tyle czasu, że spokojnie możesz rozglądać się za czymś innym — odpowiedział Tomek.
— A co będzie, jak ona będzie chciała, żebym się wyprowadził? — dopytywałem.
— Wtedy powiesz jej, że wynajmuję mieszkanie nielegalnie.
Wydąłem usta i pokiwałem głową, będąc pod wrażeniem wyrachowania mojego przyjaciela. Mimo że czasami zaskakiwał mnie tym, jak długo zajmowało mu połączenie pewnych faktów.
— A ile to kosztuje? — Drążyłem temat.
— 1000 zł.
— Gdzie?
— Hoża.
— Jakieś dodatkowe opłaty?
— 150 zł.
Ponownie się zamyśliłem. Wyjątkowo dobra oferta, zważywszy na lokalizację.
— Jaki jest haczyk? — zapytałem, nie dając za wygraną.
— Gabrielu, nie ma żadnych haczyków — powiedział mój przyjaciel, niedbale wymachując ręką.
— Nie wierzę, że mówi mi to prawnik — wycedziłem, kładąc nacisk na ostatnie słowo. — Powiedzcie, że to ukartowaliście.
— Nie — odparł spokojnie Tomek, wyciągając przed siebie nogi i jeszcze bardziej zatapiając się w fotelu. — Ale nie przeczę, że może być zabawnie.
— Nie wiem, co jej nakłamałaś — zwróciłem się do Nadii. — Ale decyduje się.
— O, i takich ludzi lubię — powiedział Tomek. — Zdecydowanych.
— Co do przeprowadzki... — zacząłem.
— O to się nie martw — przerwała mi Nadia. — Wszystkim się zajmę.
***
— I się zajęła — mruknąłem, wodząc wzrokiem po otaczających mnie pudłach.
Nagle mignął mi w pamięci filmik o przeprowadzkach w Japonii, który widziałem parę lat temu na YouTubie. Profesjonalnie ubrani panowie i panie z niezwykłą starannością pakowali wszystko do kartonowych pudeł. Wpierw przedmioty były wycierane, co delikatniejsze zawijano w folię bąbelkową, a następnie „sprytnie" pakowano. Widać Japończycy na wszystko mają sposób, a perfekcjonizm nie był wyłączną domeną samurajów. Przedmioty pakowano, przewożono, a następnie rozpakowywano i ustawiano w nowym domu niemal dokładnie tak, jak stały w poprzednim.
Dobra, nie mogłem narzekać. Wprawdzie moje książki nie zostały ułożone z matematyczną precyzją, właściwie wciąż czekały na swoją drugą szansę w kartonowych odmętach, ale przynajmniej nie musiałem nosić pudeł i wszystko odbywało się bez zbędnego angażowania mojej osoby w cały ten proces.
Sięgnąłem do tylnej kieszeni spodni i wyjąłem portfel. Może się jeszcze przydać — pomyślałem, wkładając do środka wizytówkę ukraińskiej firmy przeprowadzkowej, którą znalazłem na jednym z pudeł, po czym zabrałem się do pracy.
Z godziny na godzinę pokój stawał się coraz bardziej użytkowy. Co prawda wiedziałem już, że w niedługim czasie czeka mnie podróż do Ikei. Lubiłem panować nad sytuacją, a ten pokój... No cóż, czułem, że próbuje przytłoczyć mnie swoją „dziewczęcością". To nie tak, że nie lubię kwiatów. Lubię, nawet bardzo, ale z umiarem. W życiu trzeba znać umiar. Najwidoczniej jednak nie każdy był tego świadomy.
Pomimo braku entuzjazmu wobec wystroju cieszyłem się, że w pokoju stało łóżko. Mówiąc „łóżko", miałem na myśli wersalkę. Z pewnością jeszcze niedawno bolałaby mnie myśl o spaniu na pokrytej materiałem zbitce desek, ale moje obolałe plecy nie zniosłyby kolejnej nocy spędzonej na kanapie.
Poczułem lekkie ssanie w żołądku. Organizm przypominał mi, że nadszedł czas, aby zrobić sobie krótką przerwę.
Może coś zamówię? — pomyślałem, ale szybko zrezygnowałem z tego pomysłu. Zważywszy na to, że było sobotnie popołudnie, czas oczekiwania mógłby być przeraźliwie długi. Postanowiłem zatem wyjść z domu i rozejrzeć się za jakimś sklepem.
Szczęśliwie dla mnie Carrefour znajdował się vis-à-vis mojej klatki. Zrobiłem drobne zakupy. Kupiłem jajka, bułki oraz inne produkty potrzebne do przygotowania jajecznicy. Aha, zapomniałem dodać, że kupiłem również zgrzewkę niegazowanej wody.
Kiedy wróciłem do domu, zacząłem zastanawiać się, czy aby na pewno nie powinienem czegoś zamówić. Zamówienie jedzenia dla nas dwojga — podkreślam: dla nas dwojga — było dobrą okazją, aby wreszcie się poznać.
Miałem świadomość, że dzisiaj rano nie pokazałem się w zbyt korzystnym świetle. Moje obawy potęgowała również myśl o zeszłonocnej libacji. Prawdę mówiąc, zachowałem się trochę niepoważnie, pozwalając sobie na piątkowy raut po klubach, wiedząc, że hen, gdzieś daleko czeka na mnie nieznajoma panna, ale chciałbym się usprawiedliwić, dodając, że kierowałem się czystym wyrachowaniem.
Tak się złożyło, że żegnaliśmy kolegę z pracy, specjalistę w swoim fachu, który przechodził do innej spółki, i wypadało spędzić z nim ostatni wieczór, ponieważ kontakty... One są w życiu bardzo ważne.
Zresztą czemu się tłumaczę? Ona też jest sobie winna. Kto rozsądny otwiera drzwi nieznajomemu, pijanemu mężczyźnie, który skrada się w środku nocy do domu niczym złodziej, a potem oczekuje od niego szacunku? Albo jest dobroduszna, albo najzwyczajniej w świecie głupia.
Tak... Wiele jest głupich ludzi na tym świecie. Nie miałem co do tego żadnych wątpliwości. Wystarczyło, że w ciągu jednego dnia w pracy przesuwałem wzrokiem po tych wszystkich szarych ludziach i już wiedziałem, jak mocno obniżył się poziom polskiej edukacji.
Gdybym miał własną firmę, sam pewnie zająłbym się procesem rekrutacji. Byłoby to doświadczenie ciężkie dla tych wszystkich ludzi, ale przynajmniej nauczyliby się, że nie warto koloryzować niektórych faktów w CV.
Sięgnąłem po telefon i zacząłem przeglądać informacje na temat dowozu z jednego z moich ulubionych barów sushi.
Idealnie — pomyślałem, uradowany możliwością dostawy, i wybrałem ukazujący się na wyświetlaczu numer.
Zawsze dziwiłem się, dlaczego nie zainwestują w aplikację. Może i znajdowałem się w zawieszeniu między trzydziestym a czterdziestym rokiem życia, ale wiedziałem, że zawsze trzeba iść z prądem.
Kiedy zamówienie zostało złożone, nagle zacząłem się zastanawiać, czy nie lepiej było zaczekać i wspólnie podjąć decyzję. Nie ukrywam, że byłem zaskoczony tym nagłym odruchem człowieczeństwa, ponieważ zazwyczaj to ja wybierałem i to ja decydowałem, nie licząc się ze zdaniem innych.
Zresztą co innego mogłem jej zaproponować? Zestaw z McDonalda? Zabawne. Przecież frytki to żadne jedzenie.
Mój komentarz: opowiadanie pochodzi z 2016 roku i nie jest zakończone. Co parę lat wracam z próbą napisania kolejnych rozdziałów, ale wychodzi mi to opieszale.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania