Koniec bajek o globalnym ociepleniu

Tegoroczna aura wybitnie nie sprzyja manipulatorom rozgłaszającym urbi et orbi teorie o globalnym ociepleniu. Gdyby pozostały tylko teoriami możnaby nad nimi podyskutować, tymczasem media serwują tę tezę, jako prawdę objawioną. A politycy wyciągają z tych bzdurnych teorii konsekwencję podnosząc rozmaite podatki, oczywiście w celu ochrony Matki Ziemi. Panujące od połowy grudnia niemal do końca marca siarczyste mrozy poważnie nadwyrężyły cierpliwość głupców, którzy pomnotowali sobie rozmaite pompy ciepła.

Okazało się, że są nie tylko wysoce prądożerne, ale często po prostu nie wydalają, a temperatura w domach była daleka od komfortowej. Oczywiście zaczęto zwalać winę, jak niegdyś na kułaków winnych głodu, na mitycznych instalatorów partaczy, którzy je podobnoo źle dobrali mocowo, ale kto ma oczy i uszy, umie patrzeć i słuchać wie o co chodzi.

Podobnie wiosna chłodna, a nawet zimna i deszczowa poważnie zachwiały kultem globalnego ocieplenia. Liczono na gwałtowny zwrot, gdy na przełomie czerwca i lipca przyszło wreszcie kilka dni ciepłych, a nawet gorących. Jednak jedna jaskółka wiosny nie czyni. Lipiec zimny i deszczowny. Globaliści więc w szoku i modlą się o słońce, ale ono mało się pokazuje. Modla się, ale chyba do diabłą, bo to on jest ich ojcem. I wygląda na to, że jeszcze długo słońca nie ujrzą. Misternie tkana opowieść o globalnym ociepleniu, o którym wrzeszcał prezydent Warszawy, że planeta się pali, legła w gruzach. Pali się, ale chyba w jego dupie.