Kraszuarka

czasami wyobrażam sobie samobója

faceta, z którym prawie się przyjaźnię

ubranego w linkę holowniczą

cacuszko takie, zobacz, jak lśni

słodko się uśmiecha - pokazuję dyndającego

stracha na kruki

zero ran drążących, bo i po co one

decharakteryzacja, permanentna. kości

prześwitujące przez skórę. turpizm, uroczy

niczym petunia w glinianej doniczce

kotek wypchany watoliną (miauczy gardłowo

jakby rozładowały mu się baterie)

człowiek niczym drzwi ze szkła i soli

do których nikt nie puka

(podobno da się dosadniej określić

na przykład - zawirusowany plik PDF

z przepisem na truciznę, drinkal Mołotowa

czy rakiję)

spluń z niechęcią, na więcej nie zasługuje

przytul, a pokryje się bąblami wypełnionymi

płynem (mętny, raczej nie do wypicia)

raz pomyślałem o zmartwychwstaniu

nasz pacjent schodzi z pętli

urywa się ze smyczy

pani Skon, grana przez najsłynniejszą

aktorkę młodego pokolenia

krzyczy: wracaj i wracaj, do nogi

a on ma to w głębokim poważaniu

musi się podkurować

poleżeć w cieniu

(najdurniejsze pytanie w dziejach: czy ze

śmierci da się szybko wytrzeźwieć?)