Królewska śnieżynka cz.1

Śnieżynki były istotami z lodu i śniegu, pięknymi i wolnymi, z wyglądu bardzo podobnymi do ludzi. Żyły wysoko w górach, na terenach objętych wiecznym śniegiem, ale w ciemne, zimowe noce podchodzą do ludzkich siedzib, niesione wiatrem. Zaglądają do okien i obserwują ludzi, którzy śmiejąc się i bawiąc zasiadają zimą przy kominkach lub stołach. Śnieżynki różniły się od ludzi tym, że mogły odczuwać tylko negatywne uczucia, takie jak strach, smutek i tęsknota, ale nigdy nie doświadczały szczęścia ani miłości. Śnieżynki ,na najwyższej z gór, miały swoją królową, dobrą i mądrą, która rządziła sprawiedliwie. Królowa, której imię brzmiało Arianna, często schodziła ze swojej wysokiej góry w okolice ludzkich siedzib, a było to w czasach wspaniałych zamków, pałaców, królów i księżniczek. Kiedy pewnej mroźnej, zimowej nocy zeszła i obserwowała ludzi przez okna z ciemnego lasu rosnącego na skraju osady wyjechał na koniu przystojny młody król, wracający z polowania. Arianna nie zdążyła ukryć się przed jego wzrokiem, i kiedy podjechał do niej na swoim koniu i zsiadł z niego, spojrzała mu prosto w oczy. A młodego, nieżonatego króla uderzyła od razu uroda i wdzięk pięknej królowej śnieżynek.