KRÓTKI, SMUTNAWY OPIS.

Szczerze? Nigdy nie umiałem pisać pod wpływem wygórowanych emocji, ale dziś... dziś był cholera wyjątek. Z oczu ściekał mi cały potok łez, natomiast z lewej ręki na kartkę papieru powolnymi ruchami skapywały kolejne krople szkarłatnej cieczy.

Odetchnąłem głęboko.

Ten ból mnie powoli wykończy. Nikt nie może zrozumieć o co mi chodzi, jakie silne targają mną emocje.

Zerknąłem ostrożnie na pamiętnik, leżący tuż przede mną, którego kartki zafarbowane były na zmianę na łzawo-krwawy kolor.

''Ból. Cierpienie. Strach. Cięcie. Ulga. Niemoc. Zniszczenie. Łzy. Łzy. Łzy. Niepokój. Żal. Łzy. Łzy. Skrucha. Łzy. Załamanie. Zrezygnowanie. Desperacja. Brak łez.''

Tak będzie lepiej, najlepiej.

Spojrzałem niepewnie w dół. Upuściłem najpierw żyletkę, która spadła bez najmniejszego odgłosu z jedenastego piętra budynku. Bez wahania wypuściłem z rąk pamiętnik, który zataczając kilka pełnych kółek na wietrze i tracąc po drodze kilkanaście kartek, ostatecznie wylądował tam, gdzie było jego miejsce - w kałuży.

Wziąłem oddech.

Wszystko się uspokoiło.

Serce? Przestało bić.

Mózg? Przestał pracować.

Nerwy? Przestały grać.

Nogi?

One też przestały stać.