Krzyż pański

Na skraju pola, gdzie ziemia miała barwę starej krwi, stał krzyż pańszczyźniany — zbutwiały, a jednak dziwnie nienaruszony przez czas. Mówiono, że wbito go tam dla tych, którzy nigdy nie spłacili swojego długu wobec pana, choć oddali już wszystko: siłę, lata, a w końcu i głos. Nocą wiatr nie przechodził obok niego swobodnie — zatrzymywał się, jakby musiał wysłuchać szeptów, które nie należały do żywych.

Podszedłem bliżej, kiedy zmierzch gasił ostatnie światło. Drewno nie było martwe. Pulsowało — cicho, miarowo — jak serce zakopane płytko pod ziemią. Musnąłem go i poczułem pod palcami drżenie, jakby coś po drugiej stronie, pod powłoką próbowało znaleźć drogę na zewnątrz.

— Jeszcze jeden — wyszeptało tuż przy moim uchu.

Odwróciłem się gwałtownie. Nikogo. Tylko pole, ciężkie i milczące.

Rankiem krzyż był już inny. Świeże nacięcia przecięły jego powierzchnię, głębokie i nierówne, jakby wyryte w pośpiechu. Ułożyły się w słowo, którego nie chciałem czytać — ale przeczytałem.

Moje imię. Ale przecież ja nie mam imienia. Kiedyś miałem – jak wszystko, co żyje.

A pod nim, mniejszymi literami, dopisano coś jeszcze: „Spłata rozpoczęta”.