Kto tak
Nie było nam dane,
nie chciało nic tego,
z modlitwy ni amen,
ni deszczu wonnego.
Na ziemi po śladach,
na gwiazdach po niebie;
rozmowa jak każda,
gdzie każdy do siebie.
A przecież był dotyk
słów pierwszych i spojrzeń;
świecący i złoty,
chowany pod kołdrę.
Czy w jednej tęsknota
nie może bić duszy?
Noc spyta: „A kto tak
się kocha i nuży?”
Komentarze (6)
Piękny klasyk, niebanalne słowa, jestem pod wrażeniem ( ≖‿ ≖ )
Neurotyk... I nic nie ma dziwne. Piękny początek roku...
Niby zgrabny wierszyk, ale z drugiej strony ile można wciąż o tym samym...
cul8r
Ile się chce, tyle można. Nikt nikomu nie będzie narzucał o czym, o kim ma pisać.
MartynaM ha, ha, ha kłamczuszka
Ile wy macie tych porąbanych kont?
Tu nawet Bogumiła każda oferma prześcignęła... Mania czy obsesja, chociaż to żadna różnica.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania