LBnR 17. Echo, echo, echo... - Echo niejedno ma imię

Na imię Janek mu dali,

Złoty chłopak, jak malowany.

Nie wiedział nikt jeszcze wtedy,

Że sprawie on będzie oddany.

A echo, tak jak o innych,

O niego upomnieć się miało.

Gdy druga matka w potrzebie,

Bezczynność nie w jego naturze,

Broń dzielnie w swym ręku dzierżąc,

Zostawia czerwieni kałuże.

A echo tak cenne oddał,

Nie oczekując zapłaty.

Szansy by wygrać nie było,

Lecz szli dzielnie młodzi przed siebie,

Braci tracili nie wiedząc,

Że chwała przypadnie im w niebie.

A echa pełnego czułości

Nie dane mu było zaznać.

I poległ ten dzielny młodzian,

Nieludzkie zaznając katusze,

Żywot swój sprawie poświęcił,

Miej Panie w opiece tę duszę.

Za echo krew własną przelał,

By inni smak jego poznali.

I rzewnie płaczą matule,

Nad losem nieszczęsnych swych Janków.

Choć wiedzą, żywią nadzieję,

Że ujrzą ich znów o poranku.

Ostało się po nich echo,

Z którym niełatwo jest żyć.

Wielu z nich nie ma mogiły,

Niejeden spoczywa nieznany.

A ty, czy dzisiaj byś umiał,

Na siebie za innych wziąć rany ?

Niech wszyscy o tym usłyszą,

Nie dajmy pogrzebać ich echa.