LBnR 33. Wojna - Uwierzyć po raz ostatni

Wielu z nas toczy wojnę,

Stwórcę mając za wroga,

Choć dary jego hojne,

Wciąż obrażamy Boga.

Wciąż mamy jakieś pretensje:

Przecież się do Ciebie modlę,

Klęczę przed Tobą znowu,

A Ty mnie traktujesz podle !

Nie odpowiadasz wcale,

Wciąż zsyłasz na mnie krzyże,

Ty jesteś coraz dalej,

Ja spadam coraz niżej.

Mawiają żeś miłosierny,

Że tonącym rzucasz liny,

A Ty surowo karcisz

Bliskich za moje winy.

Z trudem gasze każdy pożar,

On ciągle wytacza działa,

Jak mam Ci oznajmić wyrok ?

Trzy miesiące moja mała...

Przez moment tkwisz w czarnej dziurze,

W jednej chwili czas hamuje,

W kolejnej nieubłaganie

Klepsydra piach przesypuje.

Nie klęknę więcej przed tobą,

Nie rzucaj już swoich sieci,

Bo co z ciebie jest za ojciec,

Co innym zabiera dzieci?

To nie jest moja historia,

Choć jest pewnie takich wiele,

I Bogu nie mówią już: Gloria !

Nie idą go szukać w kościele.

Wielu ochoczo wyśmiewa,

Niejeden w Niego nie wierzy,

Pękają kolejne drzewa,

Osłabła armia żołnierzy.

Nieliczni stoją na straży,

Gotowi bronić swej wiary,

Czy dadzą jednak świadectwo,

Gdy szatan obudzi swe mary ?

Podobno w domu Ojca

Mieszkania są już gotowe.

Czy mogę Ci jednak ufać ?

Czy wysłać kolejną odmowę ?