LBnR 60 Przeczekanie

natrętne głosy lawirują na linii uszu

powodując pieczenie w gardle

w ślepiach mroku czerwienią się błyski

nastawione na krzyżowanie Boga

jakie to śmieszne gdy umiera kolejny świt

a ty wciąż jesteś w ciepłym schronieniu

upycham więc szepty w szczelinę podłogi

trzymając na uwięzi rozwścieczone pragnienia

kiedyś cię powieszę na pewno

na okruchach po obgryzionych paznokciach

dziś człowiek nie potrzebuje już zbawienia

zniknęły ślady stóp za Jezusem

Komentarze (17)

Dekaos Dondi 22.02.2019

Ładny myślowy tekst. Tak trochę jakby życie bez reguł i odpowiedzialności, było bardziej właściwe. Pozdrawiam-5

Leotie 22.02.2019

Bardzo dziękuję chociaż nie do końca wiersz o tym.

Literkowa Bitwa na Rymy™ 22.02.2019

Witamy w bitwie. Życzymy wygranej.

Freya 22.02.2019

To nie jest złe, ale nie widzę czegoś szczególnego. Jakoś mnie ominęło... ;) Pzdr

Leotie 23.02.2019

Raz na wozie, raz pod wozem ;)

Justyska 23.02.2019

Ciekawy tekst. Nie wiem czemu zamienilabym kolejnosc, druga strofe dalabym pierwsza, ale to tylko tam moje widzimisie :) tak... mysle jak to ugryzc. Podmiot wydaje sie byc zly na ludzkie niegodziwosci, stresuje go to, i zabije dla Boga, ktory wcale tego nie chce... bo przecież chce przebaczenia.

"upycham więc szepty w szczelinę podłogi

trzymając na uwięzi rozwścieczone pragnienia" to bardzo
Tak jakby dawal niewiernym ostania szanse. Kim jest sam?
Bardzo na tak!
Pozdrawiam!

Leotie 24.02.2019

Mniej wiecie dobrze to zinterpretowałaś. Dziękuję Ci bardzo.

Pasja 24.02.2019

Witam
Trwanie na uwięzi swoich pragnień i rozkładanie je na kolejne umieranie o świcie. Zbawienie jest sprawą umowną dopóki będzie w zamknięciu. Bardzo subtelnie, chociaż mocno zakreślone emocje.
Pozdrawiam pięknie

Leotie 24.02.2019

Dziękuję za taki komentarz.