LBnR_ Opowieści o duchach - Nie jestem

Nie jestem tą, za którą mnie masz,

A moja twarz wcale nie jest jasna jak słońce

Zdobi ją czerń, krosty i fałsz,

Który burzy za mną mosty

Do starego świata.

W którym kimś byłam

Do świata, w którym wiele znaczyłam,

Gdzie każdy chciał mnie po swojej stronie mieć,

Ale ja magią swoje serce zmoczyłam

A ono za karę oszpetą uczyniło mnie

I dziś to moja ostatnia noc

Tu na tej ziemi

Tu na tym pustkowiu

Gdzie tylko duchy wiedzą,

Co czuję ja, gdy księżyc w nowiu

Zmienia mnie w potwora

Co zamiast serca ma kamień

A zamiast rąk ma gałęzie,

Na których wrony siadają

I żałosnym tonem kraczą, jakoś to będzie,

Ale ja wiem, że nic się dwa razy nie zdarzy

A ja z dumą poniosę swoją pokute,

Bo ja mogłam, a nie musiałam

Magią serce swoje splamić

I niech przybędą tu duchy, wiedzmy i diabły

Niech patrzą i podziwiają

Oszpetę piękną inaczej,

Nad którą anieli rozpaczają,

Jednak ja nie powiem ani słowa

Ja czarna i biała!

Ja piękna i bestia!

Sądzę, że jestem aniołem

Tylko takim, któremu bliżej do piekła!

I nie pytaj mnie jaki morał z mego marnego życia płynie?

Bo musisz, go królu cieni znaleźć sam

Póki w mych żyłach zamiast żywicy

Słodka jak miód krew płynie,

Która zabliźni każdą z twoich jątrzących się ran.