LBnR_33 - (Wojna w obiektywie) Film

Nie idź tam oni Cię zabiją!

Jesteś głupi czy zbyt dumny

By posłuchać rad kobiety

Czy nie lepiej usiąść obok mnie

Na usłanej marzeniami sofie

I obejrzeć dobry film?

Spójrz jak on ją kocha

I choć obok nich trwa wojna

Oni zastygli jak żona Lota

Już na zawsze w swoich objęciach.

Ci, nie zakłócaj tej sceny

Przecież on żegna się z matką

Nie ja nie chce w to uwierzyć!

Że wtedy śmierć była jak lekarstwo.

Przytul mnie, bo strach mi duszę oplata

I tworzy koronę cierniową

Którą nasi przodkowie nosili

Byśmy dziś mogli tu być ze sobą.

Krew, wszędzie jest krew!

Oni nie chcą jeszcze umierać

Ale z dumą idą pod ściane

By w niebie o wolności śpiewać.

Wyłącz to!

I przysięgnij mi na wszystkie świętości

Że gdyby nastał kiedyś taki czas

Ty wyrzekniesz się do mnie uczuć

I jak jak te warszawskie dzieci

Pójdziesz właśnie tam

Gdzie giną chłopi i poeci.

Czemu milczysz?!

Czy serce Cię nie boli?

Przecież Ci ludzie traktowani byli jak śmieci

Rasy im nadawano jak psom!

Proszę spójrz na te fotografie

Ci ludzie dumnie walczyli przez cztery lata

I choć wywożono ich na wschód

Dumnie nosili niewoli kagańce!

Czego nie rozumiesz?

Czego!

Moi przodkowie walczyli z bezkresną zimą

Ale nie sprzedali się wrogom!

I choć proponowano im lepsze życie

Oni nie wyrzekli się swojej matki!

A ty kim jesteś?

Znasz w ogóle losy swojej rodziny?

Moja, choć mała i czarnej ziemi czerpie złoto

Walczyła i w pierwszej i drugiej

Wojnie z przyjezdnymi

Co myśleli, że poddamy się z ochotą.

Wiem pomyślisz, że jestem niezdecydowana

Bo raz każde Ci zostać

A raz w świat Cię wysyłam

Ale gdy kiedyś Boże broń złowrogi czas nastanie

Ty słuchaj serca nie mnie

Bo to ono wie, czy odwagi Ci wystarczy

By w imie wolności stać się bestią.

Tak jak ostatnio inerpunkcja ograniczona.