leśne urojenia

chciałaś zamieszkać w lesie

chwila dłuży się

miedzy mchem a kamieniami

odliczana trzaskiem suchej gałęzi

przez sito konarów odmierza martwy czas

od kroku do kroku

przestrzeń traci wymiar

zastygła jak sosny w bezruchu

bezimienna

nieznana

cisza nie może zasnąć

wybudzona szelestem liści i ptasich

skrzydeł

pieszczona palcami wschodzącego słońca

pod drzewem

rozłożą się obrazy

przywołasz je spokojna

w takim domu w pościeli z mchu

sny zapachną igliwiem