Listy, których nigdy nie napiszę - List czwarty

Powstrzymaj ją. Powiedz jej, żeby przestała. Karmi mnie kolejnymi obrazami. Rysuje Ciebie koślawo, bardzo koślawo. Rysuje i jednocześnie zaciera to wszystko co wyobraziłem sobie przed miesiącami, to wszystko co czytałem, widziałem, co chłonąłem przez cały ten czas, kiedy Ty i ja… Więc jeśli chcesz być tu ze mną, choć przez chwilę gościć choćby w tych listach zabierz jej głos. Zwiąż jej palce tak jak związałaś mi je kiedyś. Potrafisz.

Zaciera mi się tęsknota. Myślisz, że to dobre? Że to normalne? Zapewne. Nie sposób cały czas czuć smaku słodyczy. Słodycz mdli w nadmiarze, prawda? Chyba wiesz o tym, a jednak mówiła mi, że zapominasz. Zapominasz o tym, że słodycz mdli. Ona zapomina z kolei, że nie dobrze o słodyczy opowiadać… ale komu? Same pytanie mi się cisną. Niedorzeczne pytania, trujące. Wpadam dziś w korkociąg, tracę siłę. Zrywają się strugi powietrza i spadam. Latałem wysoko więc bez obaw. Nie musisz się obawiać. Powiedz obawiasz się jeszcze? Czy jeszcze choć czasem pomyślisz? Pamiętasz? Pospadam sobie trochę. Przez chwilę pozwolę sobie spadać. Niech świat wiruje, a Ziemia niech się zbliża za szybko. I niech mnie to wirowanie o mdłości przyprawi zanim znów pociągnę za wolant, zanim znów wyrównam lot. Bujanie z głową w chmurach jest tak słodkie, a Ziemia stąd taka piękna i kolorowa, ubrana w jesienne liście. Za chwilę opadną i znów przyjdzie zima. Więc może lepiej pospadać teraz, kiedy jeszcze wirują kolory, gdy mdłości mają ciepłe barwy?

Świat się zmienia, las się zmienia. Na pomost spadają liście. Byłem tam znów i znów słyszałem chrzęst grysu, potem ciszę miękkich kroków w trawie. Odżyła. Jesienią jest tam mniej takich jak my. Odżyła choć zapewne nie na długo. Już październik nadchodzi. Jak wtedy wiał lekki południowy wiatr. Wydawało mi się nawet z daleka, że znów tam siedzisz. Wydawało mi się.

Tym razem usiadłem i spojrzałem na brzeg, na babie lato rozwieszone na sitowiu. Jakby w moich wspomnieniach dawno nikt nie sprzątał.