Literkowa Bitwa Na Rymy [6] - Ostatni człowiek na świecie

pretensje, omamy, złudne cierpienie

zrzucają ze mnie kołdrę, targają

nierozczesane włosy, a oczy

smagają płaczliwą czerwie

nią

nikogo już nie ma, nikt nie ściera

kurzu z porcelanowej baleriny

nikt nie przestawia mebli

nie bazgrze po ścianach

nie odsłania firan

nie karmi kota

nie śpiewa

nikt

ostrze kuchennego noża przypomina mi

o tamtej wieczornej kolacji, gdy

zasnęłaś pod hebanową szafą

rozbryzgując składniki

wegańskiej potrawki

nie śmiałaś się

nie płakałaś

nie mówiłaś

spałaś

co mogłam zrobić, prócz wysprzątania

salonu, wylania kawy, wyrzucenia

nieudanego uśmiechu do kosza

pełnego nadgryzionych

jabłek i pękniętych

filiżanek

bez uszu

żałuję, że nie słyszałam twojego

niemego wołania o pomoc

szeptu, chociaż

nie mówiłaś

nic

stęskniona stokrotka

odeszła razem z

tobą, tak sądzę

uschła, nim zaczęło zmierzchać

o co jej chodziło?

miast porządkować, winnam

zerwać zasłony, obrazy

ze ścian, a obrusem

wytrzeć krew z

twojej twarzy

potem najwyżej

go upiorę

nikt nie tańczy

nie słucha nut

starych, z lat

zapomnianych

nikt nie oddycha

ja tylko żyję

nie słucham

nie czuję

jestem?

ty słuchasz

czujesz

żyjesz

lecz

nie ma cię

wspomnij mnie

błagam, nie

płacz

pamiętam ten zapach

perfum bardzo deli

katny

nie gaście światła nocą

proszę was, nie

czyńcie pokoju

tak mrocznym

milczącym

smutnym

lily, gramofon

fałszuje

lily, odchodzę

lily, nikogo tu

nie ma

lily?

nie zamykaj drzwi, jeśli

słyszysz, że pianino

gra Mozarta

nie zamykaj drzwi na

to, co słyszysz

nie zamykaj