Lodowa pokrywa

Zapomnianej róży kwiat.

Pięknie więdnie mimo lat.

Otulony śnieżnym puchem.

Skrywa płatki swe.

Gdy jeden opadnie.

To bólu nie miłosiernego zew.

Jestem jak różyczka.

Co swe piękno skrywa.

A w sercu gorącym.

Lodowa pokrywa.

Niech wzburzy się morze.

Stopi zmrożoną krę.

Daj czuły dotyk.

I natchnij mnie.

Ten kwiat symbolem

Miłości wyznania.

A ja usycham.

Z oczekiwania.

Niczym ogrodnik o kwiat swój dba.

Byłeś lekarzem a pacjentką ja.

Dziś saperem serca, pragnień terrorystą.

Bo jak można zapomnieć, kiedy jestem tak blisko.