Łopata - drabble

Łopata uderzyła w policzek, przewracając chudego, niewielkiego człowieczka.

– Jezu Chryste! – krzyknął leżąc na ziemi i trzymając obie dłonie w miejscu rany.

– Wyraźnie mówiłem: wstęp na cmentarz wzbroniony! – krzyknął stary, brodaty starzec, zaciskając palce na brudnej rączce narzędzia.

– Wzbroniony? O czym ty gadasz? Wiesz kim w ogóle jestem? – zapytał chudzielec, podnosząc się z ziemi i strzepując z siebie wszelkie pyły i kurze.

– Nie wiem i nic mnie to nie obchodzi. Powtarzałem kilka razy. Won!

– Chwila, chwila... – powiedział szybko, i zaczął w dziwny sposób wpatrywać się w rozzłoszczonego grabarza. Twarz chudzielca zmieniała się z każdą sekundą – od zaskoczenia, przez zdziwienie po lekki uśmiech i rozbawienie – Mieszkam tutaj.

– Mieszkasz? Na cmentarzu? Won! – wrzasnął brodacz, uznając oponenta za idiotę.

– Pan Henryk, prawda? – zapytał nie zważając na wykrzyknienia starca.

Grabarz cofnął się o krok i wyraził zdziwienie.

– A skąd...

– Chodź ze mną – powiedział przerywając – Czas poznać cię z innymi. I powitać się z żoną.