Poprzednie części: łstyl /62/ - gdybym - Szpilka O! 👠👠👠

łstyl /62/ - Zosia i białe kwiatki - Dekaos Dondi O! 💮🌼🌱

💮🌼🌱w temacie: tam gdzie rosną czarodziejskie konwalie 💮🌼🌱

Był słoneczny, wiosenny dzień. Sześcioletnia dziewczynka o imieniu Zosia, będąca na wakacjach u swoich dziadków, biegała wesoło w przydomowym, ogródku. Obrazki przebudzonej przyrody, tak bardzo ją cieszyły, że często musiała przystanąć, by otworzyć buzię ze zdziwienia, a nawet posapać z zachwytu.

Właśnie z wielkim zainteresowaniem, oglądała ziarenka piasku na leżącym listku, gdy nagle zauważyła, że ziemia się poruszyła i powstała tajemnicza szczelina. Zosia, będąc ciekawą świata i nie bacząc na to, co może z dziury wyskoczyć, włożyła tam wskazujący paluszek. Widząc, że nie dziabnął go żaden stwór, wyciągnęła, by włożyć ponownie, wszystkie pięć.

Wtedy nagle poczuła, że koniuszki paluszków coś dotyka, wypychając na zewnątrz. Gryźć jednak nie gryzło. Gdy wypchnęło całkowicie, ujrzała trzy białe kwiatki, które się śmiesznie kołysały, na zielonych łodyżkach. Już chciała je zerwać, lecz nagle usłyszała cienki głosik:

– Cześć mała. Nie zrywaj nas. Jesteśmy zaczarowane konwalie. Wreszcie ktoś nas uwolnił. A tym ktosiem, jesteś ty – powiedziały równocześnie.

– Konwalie nie mówią, więc nie mogę was słyszeć i nie jestem mała – wtrąciła rezolutnie Zosia.

– Skoro tak, to uważnie nie słuchaj, czego nie powiemy.

– No dobrze. Jak tam sobie chcecie. Uważnie nie słucham, bo i tak nie potraficie mówić.

– Dobrze nam idzie.

Miała jednak wielką ochotę zerwać białe kwiatki i zanieść chorej babci, żeby się bardziej cieszyła niż dziadkiem, który żonę miłował, lecz był czasami nieznośny, ale niegroźny. Dlatego podjęła drugą próbę zerwania i znowu usłyszała głosik:

– Zosiu. Proszę, nie zrywaj nas. Chyba nie zapomniałaś, że jesteśmy czarodziejskie.

– Coś was słabo słyszę, bo nie umiecie mówić.

– Ty się z nami przekomarzasz, prawda?

Też mi coś. Przekomarzasz? Nie znała takiego dziwnego słowa, którego nie mogła usłyszeć, gdyż ponownie pomyślała, że konwalie nie mówią. Aż chciała z tego wszystkiego, podjąć trzecią próbę zerwania kwiatków.

– Dziewczynko. Masz rację. Nie potrafimy mówić, ale możemy pomóc twojej babci. Jeżeli ty nas nie zerwiesz, chociaż pragniesz tego całym swoim sercem.

– By zanieść babci.

– Wiemy o tym.

***

Któregoś dnia, kiedy Zosia wstała z łóżka, zauważyła dziadka siedzącego w fotelu. Złote promienie słońca, oświetlały pokój, lecz też otoczenie domu. Otworzyła okno, by spojrzeć na ogród. Wtem zobaczyła babcię. Szła w jej kierunku. Kiwała do niej. Nie wyglądała wcale na chorą. Szczęśliwy uśmiech, zdobił jej twarz. W ręce trzymała bukiet konwalii.

Następne części: łstyl /62/ - drobiazgi - słone paluszki O! 👠🌱💮🐈 łstyl /62/ - Konwaliowo - Dekaos Dondi O!💮 łstyl /62/ - przebłyski - Szpilka O! 👠🌱💮🐈