Ludzie, którzy się wyłonili z.....

Nie wiem –jak i kiedy znalazłem się w tym mieście---nie był to jednak sen

Wielki tłum zgromadzony przed wejściem do majestatycznej świątyni--- Nie pamiętam---jak wyglądali poszczególni ludzie—chociaż obserwowałem ich z bliska--- Oni chyba myśleli że są zupełnie sami--- nie wyobrażali sobie ---że jest wśród nich przybysz z epoki upływającej do innych granic…

Miałem wrażenie---że widzę oczy kilku osób stojących obok mnie—oczy martwe i zmętniałe--- Spojrzenia zwracali ku Niebiosom –takim jasnym i bezgranicznym--- tam nadal panowała świetlistość—chociaż na ziemi już zapadał duszny zmrok---

Wydawało się—że szeptem wypowiadają jakieś słowa błagalne--- nie wypowiadali jednak żadnych słów--- to tylko szelest skądś płynący naśladował dźwięki języka ---którego nigdy więcej nie słyszałem----

W pewnej chwili wysoki słup płomieni ofiarnych wzleciał ku Niebiosom przepastnym i spokojnym--- zgasł w rejonach nieznanych ---niewyobrażalnie dalekich--- tylko w oczach kilku ludzi pojawił się jakiś błysk ---pełen nadziei -- nieokreślonej---

Tłum stał jeszcze przez chwilę –nieruchomo--- zapatrzony w klarowną przestrzeń--- a szelest gasnącego życia przebiegle imitował brzmienie języka melodyjnego i trudnego--- teraz już tylko echo moich pytań odbijało się od ścian domów na przedmieściach--- od murów świątyni ---

Gęsta noc dopadła mnie nagle--- długo szukałem bramy miejskiej--- o tej porze jeszcze otwartej

------------------------------------- ---------------------------------------------------

listopad 2023

Komentarz:

Jak doktor Johann Faust (już odmłodzony) wczesnym wieczorem wszedłem do jakiegoś miasta pełnego surowej, ale przepięknej architektury; przed wejściem do katedry zgromadził się milczący tłum. Ci ludzie na coś czekali, coś miało się wydarzyć... To z wiatru układały się słowa dziwnego, trudnego, ale jednocześnie niezwykle melodyjnego języka... Poszedłem w kierunku owego miasta, gdyż tam miała mieszkać Gretchen... Patrzyłem na twarze zgromadzonych kobiet i mężczyzn, ale Gretchen wśród nich nie było... Kiedy zapłonął wielki ogień rzucający barwne refleksy na twarze mieszczan, pomyślałem sobie, że ta gra świateł i cieni ma w sobie coś fascynującego....

Byłem przybyszem z okolic tak dalekich, tak bardzo nieadekwatnych i nieprzylegających do ich czasu, do ich sposobu opowiadania o świecie, ich życia codziennego.... Dlatego nikt mnie nie widział, nie zdawał sobie sprawy z mojej obecności...

Przechodziłem od człowieka do człowieka, a wtedy miałem wrażenie, że zgromadzony tłum to martwe figury- kukły zrobione z jakichś tkanin i kości słoniowej; spektakl trwał bardzo krótko- był dla mnie złym, nawet bardzo złym doświadczeniem;

To wtedy zrozumiałem, że Gretchen nie istnieje, nigdy jej nie było w świecie żywych///

Gretchen nie istniała tylko dlatego, że do jej świata przybył intruz z innych czasów, ktoś próbujący odkryć jej tajemnicę... Ale jaką tajemnicę?

Wkroczyłeś do świata, w którym nigdy nie płynął strumień życia- oto próba odpowiedzi...