Martwe pole

[Wjedź w procedurę – jeśli chcesz poczuć, że działasz.]

Noc trzyma parking w jednym kawałku. Auto też.

McDrive świeci: czynne. Nie obiecuje sensu, tylko działanie.

Podjeżdżam. Szyby zamknięte, radio przyciszone. Kapsuła.

Czujnik pika. System zauważa auto.

Tablica menu świeci obrazami. Zestawy gotowe, emocje opcjonalne.

Zestaw. Powiększyć. Dopłata.

Głośnik mówi „witamy”, jakby to było moje imię.

– Co podać?

Mówię do plastiku. Plastik notuje.

Za mną bus kuriera – zamawia szybko, jakby czas mu kapał z progów.

Obok para w aucie. Cisza gęstsza niż sos.

– Czy na miejscu?

Na miejscu jest tylko noc.

– Czy coś jeszcze do zamówienia?

Milczę ułamek. System czeka.

Dwa – menu rozświetla się jaśniej.

Dwa – „proszę podjechać do pierwszego okienka”.

Cztery – stoję w martwym polu między słupem a oknem.

Terminal. Kwota. Zbliżeniowo.

Odrzucone.

Jeszcze raz. Odrzucone.

Telefon drży. Nic nie mówi.

– Może kartą?

Karta działa. System przyjmuje. Zatwierdzone.

Drugie okienko. Ręka w rękawiczce podaje torbę bez kontaktu.

Pracownik ma oczy po długiej zmianie, ale głos wciąż trzyma „uprzejmie”.

– Smacznego.

Otwieram torbę od razu. Odruch: kontrola jakości.

W środku obcy zestaw. Cudze sosy. Cudzy układ.

Na papierku inny numer, jakby ktoś przełączył mnie na sąsiedni tor.

Podaję torbę z powrotem.

– Chyba nie moje.

Ręka znika, wraca. Procedura. Bez rozmowy.

Dostaję swoją. Moja wina, mój tłuszcz, mój spokój na chwilę.

Odjeżdżam na skraj parkingu. Metal dachu zimny nad głową.

Torba szeleszczy jak obietnica krótkiego zasięgu.

Pierwszy kęs jest o teraz, nie o smaku.

Noc znowu robi się cicha.

W głowie wraca: – Czy coś jeszcze?

Nie mówię nic.

System uznaje, że nie.