Maszynka

Justyna przyniosła maszynkę do kuchni. Położyła ją obok mojego telefonu.

– Siadaj.

– Tu?

– A gdzie?

Odsunęła krzesło od stołu. Usiadłem tyłem do niej. Zarzuciła mi na ramiona wilgotny

ręcznik.

– Krócej po bokach?

– Jak zawsze.

– Czyli jak?

– No normalnie.

Włączyła maszynkę.

– Nie ruszaj się.

– Nie ruszam.

– Ruszasz.

Przejechała od karku do góry. Włosy spadły na ręcznik i podłogę. Jeden przykleił się do kubka.

– Głowę niżej.

Maszynka chodziła przy uchu. Z pokoju młodego było cicho. Zasnął wcześnie.

– Au.

– Nawet cię nie dotknęłam.

– Dotknęłaś.

– Gdzie?

Pokazałem palcem. Przejechała tam jeszcze raz.

– Teraz?

– Lepiej.

– No.

Włosy zaczęły wpadać mi pod ręcznik.

– W sobotę jedziemy?

– Gdzie?

Maszynka ucichła.

– Serio?

Odwróciłem trochę głowę.

– No pytam.

– Do mojej siostry.

– A.

– Mówiłam ci.

– Wiem.

– To czemu pytasz?

– Nie skojarzyłem.

Włączyła maszynkę.

– Czyli jedziemy?

– Możemy.

– Możemy czy jedziemy?

– Justa.

– Co?

– Jedziemy.

Przejechała mi po karku trochę mocniej.

– Specjalnie?

– Siedź.

Telefon zawibrował na stole. Spojrzałem.

– Głowa.

Odwróciłem się z powrotem.

– Kto to?

– Nie wiem.

– To po co patrzysz?

– Bo zawibrował.

Zawibrował jeszcze raz.

– Pięć minut nie wytrzymasz?

– Wytrzymam.

Przejechała maszynką z jednej strony na drugą. Wsunąłem palec pod ręcznik.

– Nie drap się.

– Gryzie.

– Zaraz skończę.

Stanęła przede mną z grzebieniem i nożyczkami.

– Zamknij oczy.

– Po co?

– Bo będę robić przód.

Poczułem jej palce na czole. Zebrała włosy grzebieniem. Nożyczki szczęknęły kilka razy.

– Czekaj.

Otworzyłem oczy. Włos wszedł mi do ust. Wyplułem go na ręcznik.

– Obrzydliwy jesteś.

– Odezwała się.

– Dobra, zamknij oczy.

Stała między moimi kolanami.

– Już.

Otworzyłem. Miała rozmazany tusz pod jednym okiem. Wyciągnąłem rękę i starłem kciukiem.

– Co?

– Czarne miałaś.

Przetarła dłonią.

– Teraz?

– Gorzej.

– Dzięki.

Chciała odejść, ale złapałem ją za biodro.

– Puść.

– Czemu?

– Masz włosy wszędzie.

– No mam.

– No właśnie.

Przyciągnąłem ją trochę bliżej.

– Piotrek.

– No co?

Położyłem twarz na jej brzuchu. Koszulka była ciepła.

– Mama!

Nawet się nie odsunęła.

– Mama!

– Może idź do niego.

– Pokrzyczy i zaśnie. Jeszcze masz tu krzywo.

– Wiedziałem, że coś znajdziesz.

– Bo masz.

– Już zostaw.

– Nie będziesz tak chodził.

Odsunęła się i wzięła maszynkę.

– Głowa w dół.

Telefon znowu zawibrował. Maszynka chodziła chwilę przy karku. Zdjęła ręcznik i strzepnęła go nad podłogą.

– Zobacz sobie.

Podszedłem do lustra w przedpokoju.

– Krzywo.

– Gdzie?

– Tu.

– Gówno prawda.

– No patrz.

Stanęła obok mnie i przyjrzała się w lustrze.

– Jest dobrze.

– Z tej strony krócej.

– Bo masz krzywą głowę.

– Bardzo śmieszne.

Obróciłem się bokiem.

– Tu jeszcze.

– Piotrek.

– No tu.

Wzięła maszynkę ze stołu. Poprawiła kawałek nad uchem.

– Teraz.

– Chyba.

– Chyba?

– No dobra.

Telefon znowu się zaświecił. Podniosłem go. Zaczęła zbierać moje włosy ze stołu dłonią.

Odłożyłem.

– Zostaw, ja posprzątam.

– Jasne.

– No posprzątam.

– Mhm.

Zgarnęła włosy na ręcznik.

– Zetniesz mi końcówki?

– Ja?

– No.

– Nie.

– Czemu?

– Bo nie umiem.

– Tylko równo.

– Tym bardziej.

Zebrała włosy na jedno ramię.

– Tyle.

Pokazała palcami.

– Justa, nie.

– Dawaj.

Podała mi nożyczki. Wziąłem pierwsze pasmo.

– Tu?

– Mniej.

Przesunąłem palce.

– Tyle?

– Trochę więcej.

– No to ile?

– No tyle.

– Przecież przed chwilą było mniej.

– Dawaj, będzie dobrze.

Ściąłem.

– Ja pierdolę.

– Pokaż.

Schowałem dłoń za plecy.

– Pokaż.

– Dobrze jest.

– Piotrek.

Otworzyłem rękę.

– Ja pierdolę.