Melodia trzech światów

Tylko nas dwoje w jednej duszy wciąż śpiewa

Gdy blask gaśnie w dni radosne

Przez muzykę trzech światów zasnąć się nie da

Przychodzi to częściej, czasem krócej nawiedza

Łzy na policzkach czarne z euforii

A ślepe zaułki wyobraźni tylko bardziej nakręca

To tylko łąka zabłąkanych śród chwastów końca

Mknących jak ocean w sztormie

Mimo bólu i żaru też chcieliby dotknąć słońca

A życie pędzi jak krew z żył wolno wylewana

Jeszcze małe cięcie słabe

Pozory niszczy brak deszczu od zachodu do rana

Ze słabością żałość to piękna nijak kolęda

Melodia wciąż znana jeszcze

Lecz labirynty księżycowych słów każą przestać

Patrzy i nie widzi to piosenka w świecie najpiękniejsza

Kto nie patrzy ten słyszy

A duszy trzy światy i każdy w inną ciszy stronę zerka