Mendoza

Piszę ten wiersz na paragonie od jubilera

jest jeszcze ciepły

w Mendozie zapalają lampy, drewniane stoliki przyjmują krople deszczu, czerwcowe

ciepłe od oddechów, ten na przeciwko

biały człowiek ma rumieńce na twarzy i gładkie dłonie

jest ciepły, jak jego sytość i pełne usta

żyje by jeść

czy je by żyć

może zasnę głodna bez czyjegoś uśmiechu

może twarde mięso będzie się trawić

całą noc

tak długo aż obudzę się bez pośpiechu

poczekaj niedługo zgasną lampy

zamkną drzwi Mendozy

dlaczego mamy sobie odmawiać

udawać pragnienie, wystarczy

że za ścianą będą się kochać, a na dole robią

grilla, wszyscy są głodni

kochają by żyć

czy żyją by kochać