Mewki 2

(zabawa monorymami)

Choć teren był rozległy,

wszystkie mewki w krąg legły,

na potęgę się lęgły.

Przy jajeczkach zaległy,

później piskląt swych strzegły.

Nagle hurmem podbiegły,

ślinki z dzióbków pociekły,

gdyż myśliwy, przebiegły,

był w podchodach swych biegły

tak, że same się zbiegły.

Rzecze mewka: „Nie bierzmy,

tylko w try miga zbieżmy.

Ptak od człeka zależny?

To niedobrze. Nie wierzmy,

uciekajmy, nie leżmy!

Może nas (przykład z dzierzby),

nadziać na pędy wierzby.

Życiem lepiej się cieszmy,

lotki prądom powierzmy…

przejedzeniem nie grzeszmy”.

Na tę mowę więc pierzchły,

otrzepując się z mierzwy,

gdyż on korą z pnia wierzby,

nie ziarnem sypnął. Gdzieżby

takie coś przełknąć, gdzieżby!

Mądrej mewki potężny

wpływ na inne był zbieżny

z ich życia trwaniem. Brzeżny

ląd, choć od fal zależny,

żer dał. Za trud należny.

Lecz Śmieszka, wpierw lubieżna,

do samca: – Sam nie bież na

sam, plaża to nie bieżnia.

Czas już mnie, więc mnie bierz, na

dziś będę twa „zaciężna”.