miasto od nowa

w zasadzie w tym mieście nic się nie zmienia

nawet na rynku

dwie strzeliste wieże dalej przekłuwają niebo

jak dwie szpilki zszywają poszarpane chmury

słońce oświetla blade kamienice

aby szary kurz zmienił kolor na mniej posępny

może kroki stają się bardziej łagodne

miękkie i posuwiste jak w tańcu

kiedy podczas hejnału

nuty wplatają się w płowe warkocze kwiaciarek

w tym mieście pośród maszkaronów

życie się rodzi w rytmie starej dorożki

zmęczone konie okrążają Sukiennice

a jednak cisza odeszła gdzieś zapomniana

tłum ludzi tętni gwarem

wąskimi ulicami gołębie roznoszą listy

rodząca się miłość przysiada cicho na Plantach

na skrzypiących ławkach plączą się dziewicze

pocałunki