Między myślą a dotykiem

​Ciekawe, czy na czułym geście by stanęło,

Czy w tej chwili bicie serca by zniknęło?

Gdybyś dłonią zbadał, jak pulsuje skóra,

Czy rozum by wygrał – ta chłodna natura?

​Może w tej ciszy, gdy dłonie się splatają,

Znajdziemy coś więcej, niż ludzie zwykle znają.

Bo ja tylko oddaję to, co sama biorę,

Skrywając pod maską uczucia pokorę.

​Namiętność rodzi się z chwili najcichszej,

Gdy tętno drugiego serca słyszysz bliżej.

Gdy każde spojrzenie, każde lekkie drgnienie,

Zmienia dystans w nagłe, mocne pragnienie.

​Zanim krew szybciej w żyłach mi popłynie,

Muszę to najpierw pojąć we własnej głębinie.

By dotyk, co ciało tak nagle poruszy,

Odnalazł swą drogę prosto do mej duszy.

​Gdy mózg zaleje chemia w czystej formie,

Rozsądek zamilknie w pożądania normie.

To ostateczny dowód, że pojęcie w głowie,

Znalazło w ciele swą pełnię i odpowiedź.

​Reakcja – dotykiem chwil malowana,

Od późnego wieczoru do białego rana,

Kompresja uczuć, oddania – cała wierszem wyznana.