Między obecnością a ciszą

Znów?

*****

Opuszczasz wzrok, lecz widzę go.

Twych oczu blask zaślepia mnie.

Tak karmisz umysł, jak księżyc noc,

jak słońce, co oświetla dzień.

Znów nie ma Cię? Nie było Cię?

W głębi odczuwam, że nadal jesteś.

Jak zieleń drzew, jak błękit mórz,

a może woń kwiatów, co koi powietrze.

Już nie marzenia burzą mnie,

lecz powiew włosów Twych na wietrze,

który ukazał mi powabnie,

że i Ty trwale będziesz.

Nie zawiedź duszy, która rodzi plon,

choć niewidzialny, niczym cichy szept.

Pozostań. Zamień moją krew w nadzieję,

by nie umknęła wraz z powietrzem.

Pozostaniesz?