Miejsce którego nie ma

Jest owiane mgłą tajemnicy,

niczym najstarsze wspomnienie.

Otacza je mistycyzm, niczym w legendzie.

Noc rozświetlają odłamki czystych dusz,

dzień zaś - najpiękniejsze uśmiechy.

Tam, w dymie zgaszonego kadzidła,

można ujrzeć zaginione myśli.

Tam najcenniejsze marzenia

złotym płomieniem zapalają knoty świec.

Tam, w dźwiękach wiatru,

słychać szepty przeszłości.

Tam, w tafli iskrzącej wody,

widać swe drugie oblicze.

Lecz to miejsce nie wszystkich wpuści.

Tylko ten, kto pożegnał swe demony,

może postawić stopę na tym polu

Od dawna osamotnione -

pomimo spokoju niesie ze sobą odłamki smutku.

W drewnianych altanach nie słychać już dźwięku rozmów.

Ludzi nie ma - i nie będzie.

Warunek się nie zmienia i nigdy się nie zmieni.

Dopóki choćby jeden człowiek, jedna istota -

sumienie będzie miała czyste.

Lecz dopóki tak się nie stanie,

to miejsce, mimo że wciąż piękne, będzie puste.