Mój czas dobiega końca - Rozdział 2

Dziewczyna obudziła się w małym, białym pokoju, w którym były trzy łóżka szpitalne oraz cztery okna. Domyśliła się, że jest w szpitalu.

- Kochanie jak się czujesz? – zapytała ją mama, która siedziała na krześle przy jej łóżku.

- Lepiej. Gdzie tata? – zapytała El.

-Poszedł po kawę. Acha… - zaczęła kobieta, jag by coś sobie przypomniała – Dr Eden powiedziała, że będziesz miała jakieś badania płuc. To przez ten kaszel.

- Ale wszystko w porządku, prawda? – zaniepokoiła się dziewczyna

- Oczywiście skarbie. To pewnie pozostałości po tym zapaleniu płuc, które miałaś nie dawno.

- O, widzę, że się obudziłaś. – powiedziała wchodząc do pokoju z uśmiechem na twarzy Dr Eden. – To dobrze, bo jedziemy na badania.

Podeszła do je łóżka, nacisnęła przy nim jakiś guzik i zaczęła je prowadzić do wyjścia, aż do jakiejś Sali.

- Teraz nie możesz się ruszać. – powiedziała kobieta i wmasowała jej jakąś maść na klatkę piersiową.

Ellie czuła mrowienie. Miała robione USG, ale niezupełnie, bo na ekranie nie było pokazane wyraźnie co to jest.

- Ellie, narazie zostawimy cię tutaj. Muszę porozmawiać z twoją mamą. – powiedziała Clarissa.

Wyszły, a Ellie poczuła niepokój. Próbowała coś usłyszeć, ale drzwi były dźwiękoszczelne. W końcu do pomieszczenia weszła kobieta, a za nią jej mama, która… płakała? Ale co się mogło stać? Przecież sama mówiła, że wszystko w porządku.

- Ellie, musimy ci coś powiedzieć. – przewała jej rozmyślania lekarka.

- Co się stało? Czemu mama płacze? – pytała nastolatka.

- Nie wiem jak to powiedzieć, ale w twoich płucach jest guz, który jest niebezpieczny…

- Ja mam raka? – wykrzyczała Ellie, przerywając Clarissie przemowę.

- 3 stadium. – powiedziała Dr Eden.

- Co? To niemożliwe, to jakaś pomyłka, przecież ktoś by zauważył wcześniej, że mam raka płuc! – wrzeszczała roztrzęsiona Ellie.

- To, co uważałyście za zapalenie płuc, było 2 stadium.

- Czy to znaczy, że umrę?

- Ellie, spokojnie. Będę przy tobie ja i tata… - zaczęła mama, ale nie skończyła, bo zebrało jej się na jeszcze większy płacz i wybiegła z Sali.

- Mam raka. Ale jak? Przecież nie palę…

- To dla nas pozostaje zagadką. – skończyła kobieta i wyszła z pokoju zostawiając Ellie samą.

- Jestem Ellie McPherson i mam 3 stadium raka płuc. – szeptała do siebie dziewczyna. – Lepiej być nie mogło. – wyszeptała i zaczęła płakać.