Moja choinka

Mógłbym napisać zupełnie inne słowa o choince, opowiedzieć o ciepłym blasku świeczek elektrycznych, cukierkach, serpentynach i anielskich włosach….

Pamiętam, że łańcuchy z kolorowego papieru na podłodze kleiliśmy gumą arabską, a światełka w witrynach sklepowych odstraszały szarugi i deszcze…

Te wspomnienia i obrazy mógłbym przywołać… Właściwie już to zrobiłem

I nie napiszę na ten temat ani słowa więcej…

- - -

Może powinienem raczej powiedzieć, że nasze choinki zawsze umierały młodo, a my niezmiennie je opłakiwaliśmy i tak mijały kolejne lata….

Na ten temat też już nie napiszę ani słowa więcej…

- - -

Któregoś dnia pójdę do lasu i powędruję najdzikszymi bezdrożami

I będę szedł dalej i dalej, aż zatrzymam się przed młodą choinką

Zatrzymam się w milczeniu...

Będę do Ciebie powracał, leśna choinko, i cieszył się, kiedy aż do samych chmur wyrośniesz

Powrócę w to miejsce w zimowe dni, wiosną i latem

Tak będzie zawsze

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Zamiast komentarza:

Jest takie miejsce w Mazowieckim Parku Krajobrazowym, gdzieś pomiędzy Międzylesiem a Radością, które odwiedzam, kiedy tylko mam trochę czasu. Idę wąską ścieżką z moim ulubionym plecakiem; dochodzę do wysokiej sosny- zawsze zatrzymuję się w tym miejscu na kilkanaście minut lub dłużej; jestem tam prawie w każdą Wigilię i Nowy Rok i tak będzie jeszcze długo; mam nadzieję, że zawsze (bez względu na to, co to słowo znaczy i czy możemy cokolwiek zaplanować na daleką przyszłość...). Idę moją ścieżką i nie szukam wielkiej i wygodnej autostrady. Zatrzymuję się przed Tobą, leśna choinko, tak po prostu cieszę się, że wciąż rośniesz i dobrze sobie radzisz w tym świecie pełnym niepokoju i groźnych wydarzeń; w ten sposób przeżywam moje marzenie, które zachowałem z dzieciństwa, marzenie o choince zawsze pięknej i podziwianej, pełnej światełek i bogatych ozdób... Teraz wiem, że Twoje piękno w lesie, w którym niczego nie zniszczyłem, nie ściąłem żadnego drzewa, jest najwspanialszym prezentem...

Dobrze jest odkryć w sobie jeszcze raz dziecko, a dorosłość jak kostium zostawić w teatralnej garderobie...

PS. Ale marzeń (chyba) nie powinno się realizować...? Niech sobie żyją i żeglują po krainie wyobraźni...