Moje demony

Mam dni, gdy nienawidzę wszystkiego, mam dni gdy godzę się z losem, czasem rozpadam się na kawałki, czasem wychodzę stawiam czoła.

Czasami najpiękniejsze opowiadanie płyną z głębi nas,

żeby po nie sięgnąć trzeba udać się do krainy z której się uwolniło, wspomnienia bywają bolesne, wywołują depresje, mroczny świat z którego pochodzi część mojego życia, pochłania wszystkie dobra, bywają i takie dni gdy demony otwierają przede mną drzwi, są naprawdę miłe i niegroźne, kuszą, jestem naiwna.

Wchodzę siadam przy ogromnym stole, ucieszona ich odmianą, bramy zatrzaskują się, a ja zostaję uwięziona, mieszają w mojej głowie zniekształcają obrazy, wyciągają do mnie długie wychudzona palce zakończone ostrymi pazurami, przy każdym kontakcie z moją skórą rozrywają ją, czerwona ciecz spada kroplami na podłogę, to ich raduje, rżą przeraźliwie, sypią sól, boję się, uciekam, kulę w kącie i czekam, czekam.

I nic.

Zaciskam powieki, podkulam nogi pod brodę, płaczę.

Znajdują mnie bez większego problemu, jestem w klatce.

Zasypiam, pragnę się nie budzić, chodź i to mnie przeraża.

Co zostanie po mnie, gdzie się znajdę, będę coś czuła, zniknę bez pamięci?

Brak odpowiedzi.

Wypieram potwory, stawiam im czoła, ale one tylko rżą i wracają do tortur.

Raz się poddałam, raz prawie umarłam...

Wrócę, kiedyś, może nigdy.

Nikt nie zauważy.

Orchid.Solma