może

trochę mi zimno

i coraz bardziej

kiedy to chłód dochodzi do serca

w gardle coś drapie

i ramię szczypie

odwracam się, nie ma, ode mnie ucieka

złamana kość boli

i krew wypływa

oczy zmęczone wołają coś

nie chcę ich słuchać

zagłuszam uszy

by być nie mogły odpowiedzialne

schodzę po schodach

wychodzę na zewnątrz

boso z nadzieją że droga jest prosta

zamykam drzwi

dwoma kluczami

bo we śnie zawsze ktoś przez nie wchodzi

i myślę sobie

raz po raz częściej

czy wrócić powinnam, otworzyć drzwi

wiem że zwyczajność

jest przeciętnością

i kajdanami do innych drzwi

jednak to, aby zrobić cokolwiek

potrzeba impulsu

a tego nie mam

szukam we słońcu

i śpiewie ptaków

kieruję pytania w równie pochyłą

spadam i klękam

i zastanawiam

się nad słowami w obcym języku

siedzę i patrzę przed siebie

daleko

iść?

może i pójdę

zaczekaj na mnie