Na słodko

- To kiedy w końcu się ze mną umówisz?

Spojrzałam znad biurka na jego naburmuszoną twarz i musiałam starać się ze wszystkich sił, żeby nie wybuchnąć śmiechem. Biedny, bogaty dupek, na którego leciały wszystkie słodkie idiotki.

- Nie mam czasu. Wybacz.

 

Facet mi się ewidentnie nie podobał. Chyba zatańczyłam z nim kilka razy na wyjeździe integracyjnym, ale tańczyłam wtedy ze wszystkimi, poza tym nie miałam zamiaru wchodzić w kolejny romans. Po ostatnim trudno mi było wyzbyć się odruchu wymiotnego.

Przestanę chodzić do fryzjera, kosmetyczki. Żadnych dopasowanych ciuchów, makijażu. A może zacząć z nimi sypiać na ''dzień dobry'', szybciej się odczepią?

 

Na drugi dzień szef z samego rana poprosił mnie do gabinetu.

- Musimy porozmawiać. Usiądź proszę.

Posłusznie opadłam na fotel zastanawiając się, o co może chodzić.

- Wiesz, ze Hubert W. jest naszym najlepszym klientem. Zależy mi, żeby współpraca z nim przebiegała bez zakłóceń. Niestety, skarżył się na ciebie, że jesteś niemiła, że trudno nawiązać z tobą kontakt. To się musi zmienić!

- Czy mam się umawiać z każdym klientem, który sobie tego życzy? Jeżeli tak, to zaraz przyniosę podanie o zwolnienie.

Ciśnienie miałam chyba dwieście na dwieście. Cholera! Gdzie ja pracuję, w biurze czy w burdelu?

- Nic by ci się nie stało, jakbyś poszła z nim na kawę. To naprawdę w porządku gość.

 

Tego było za wiele. Taki ten gość w porządku, że bzyka wszystko, co się rusza. Co to, to nie!

Wyszłam, a raczej wyleciałam z gabinetu tak trzaskając drzwiami, że dyscyplinarkę miałam w kieszeni. Trudno, będę zamiatała ulice. Ktoś to musi robić, ale moja noga w tym przybytku więcej nie stanie.

 

Pojechałam do domu i upiłam się. Zupełnie na trzeźwo i z premedytacją. Tak wściekła już dawno nie byłam. Ostatnio chyba, gdy dzień wcześniej wróciłam ze szkolenia, a w moim domu i w moim łóżku, mój facet zabawiał się z moją przyjaciółką. Do dzisiaj się dziwię, jak to możliwe, że ich wtedy nie zabiłam?

Z zamyślenia wyrwał mnie dzwonek do drzwi. Kto u licha tak się dobija?

Chciałam wstać, naprawdę, podejmowałam nieludzki wprost wysiłek, ale nogi nie miały najmniejszego zamiaru spełnić mojej woli. Niczym dwie kłody. Pomyśleć, że inni upijają się codziennie i jakoś funkcjonują, a ja raz od wielkiego dzwonu i od razu uziemiona.

Na szczęście ten ktoś sobie poszedł, więc dalej najspokojniej w świecie użalałam się nad swoim pieskim życiem. Zostanę lesbijką, a co tam, szczególnie, że na mężczyzn patrzeć już nie mogłam. Zadufane w sobie męskie świnie.

 

Obudziła mnie policja, a raczej posterunkowy jakiś tam, oczywiście się przedstawił, ale z przerażenia zapomniałam nazwiska. Myślałam, że nastąpiło trzęsienie ziemi albo pożar, a ja jako jedyna nie wyszłam z bloku. Wytrzeźwiałam w sekundę.

Prawda jednak okazała się całkiem prozaiczna.

Mój szef razem z Hubertem W. byli zaniepokojeni moim zniknięciem na tyle, że postanowili mnie odwiedzić i wyjaśnić nieporozumienie (tak to nazwali delikatnie). Ponieważ nie otworzyłam drzwi, nie odbierałam też telefonu (nie dało się odebrać czegoś, co zostawiłam w pracy), poprosili o pomoc służby mundurowe, jakoby z obawy o moje życie.

Dwóch kretynów pomyślało, że mogę się przez nich zabić. Patrzyłam w osłupieniu to na pana posterunkowego, to na na szefa, to na Huberta W. i szczerze mówiąc, tym razem, mowę mi odjęło.

Wyjadę na bezludną wyspę... albo nie, zamknę się w klasztorze. Tak, tak właśnie zrobię.

 

I pewnie bym tak zrobiła, gdyby Hubert W. nie przysyłał mi codziennie kwiatów z liścikami, w których ciągle mnie przepraszał, a nawet wiersze zaczął pisać. Tego moje wrażliwa natura nie mogła już ignorować i oddałam mu się bez reszty. Nie na zawsze oczywiście, bo nic nie trwa wiecznie, ale czy życie nie składa się z chwil, gorzkich i słodkich?

Średnia ocena: 2.6  Głosów: 20

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze

  • Akwadar 2 miesiące temu
    Cwane chłopaki... znaczy ten szef i Hubert. Widać, że pod niejedną spódnicę zaglądali. Nie dało rady z tej strony, to wzięli z drugiej. Dobrze opisałaś przykład zatwardzialej feministki, którą wystarczyło podejść małym kosztem - poczta kwiatowa, czułe słówka grafomana, albo zakup wierszyków od głodującego poety amatora, i panienka kupiona przez bogatego dupka, nawet już bzykanie wszystkiego co się rusza nie przeszkadza. Jest sporo pań, które to niby "bogactwo" rozśmiesza, dopóki nie spróbują...
    Zwykle kopporacyjne gierki i... filmowe chwyty klasy C.
    Dam trzy na zachętę.
  • laura123 2 miesiące temu
    Jaki feminizm, o czym piszesz? Toż to najzwyklejsza naiwność. Mało kobiet wmawia sobie, że ''dupek'' dopiero przy mnie będzie niczym Romeo? I to nie dotyczy jedynie miłości, ale też przemocy domowej, a nawet zbrodni, wystarczy poczytać, ile kobiet wiąże się z facetami zza krat. Fakt, są i takie, które lecą tylko na kasę, ale te są tak cwane, że ''bogaty dupek'' nawet nie zauważy, że nie o niego chodzi, tylko o jego portfel i będzie najszczęśliwszym ''dupkiem'' na świecie, dopóki nie zobaczy czystego konta.
    Ot, życie jak kabaret.

    Dzięki za trzy, łaskawco.
  • Akwadar 2 miesiące temu
    Nie ma za co, drobnostka ;)
    Trzy za nieskomplikowaną fabułę o dylematach greyopodobnej bohaterki.
    No, wiesz... każdy facet to świania... zabawiał się z moją przyjaciółką... dupki, itp; jakby panie nie zabawiały się z przyjacielami; panów czyszczą z kasy panie, a panowie czyszczą panie. Życie to nie kabaret, niestety...
  • Morus 2 miesiące temu
    Zgadzam się częściowo z przedpiścą, że morał tego opowiadania jest dość pesymistyczny, wynika z niego bowiem, że każdego można kupić, tylko kwestia indywidualnego podejścia za ile.

    Ładnie napisane, stawiam 5.
  • Angela 2 miesiące temu
    Poprawnie napisane, ale nic więcej. Ani ciekawie ani zabawnie. Coś jak " korpo pamiętnik". Nie oceniam bo nie mój klimat.
  • laura123 2 miesiące temu
    Morus, dziękuję za przeczytanie i komentarz.
    Angela, przepraszam, że naraziłam Ciebie na takie zwykłe, biurowe ploteczki.

    Pozdrawiam.
  • Klaudunia2 2 miesiące temu
    Nienawidzę podlizujących się mężczyzn, ale opowiadanie nawet fajne. Trochę jak taki pamiętnik albo dziennik, mogłabyś to według mnie rozwinąć:)
  • laura123 2 miesiące temu
    Miało być jeszcze ''na gorzko'' ale tak mnie tu zjechali, że zapał mi opadł. Niedobrzy ludzie.

    Klaudunia dziękuję za wizytę.
    Pozdrawiam.
  • Klaudunia2 2 miesiące temu
    laura123 Napisz drugą część, bardzo mi się to podoba.
    No może jestem głupia, że mi się to podoba, ale krytyka czasem mnie nie obchodzi :)
  • laura123 2 miesiące temu
    Klaudunia2 postaram się, ale nie wiem czy dzisiaj dam radę. Dziękuję za zachętę.
  • Klaudunia2 2 miesiące temu
    laura123 Nie ma za co :)
    Najważniejsze, to żeby pisać dalej
  • Dekaos Dondi 2 miesiące temu
    Tekst sprawnie napisany, ale Twoje wiersze, nadal bardziej mi podchodzą:)→Pozdrawiam:)
  • laura123 2 miesiące temu
    Dekaos Dondi co ja poradzę, że naszło mnie na prozę? Bywa.

    Pozdrawiam.
  • piliery 2 miesiące temu
    Rozbawiłaś mnie. Kobieto "puchu marny" kto Cię zrozumieć zdoła?. :D 5
  • laura123 2 miesiące temu
    Co za szczęście, że chociaż Ty masz poczucie humoru, bo już wątpiłam w siebie. Tak naprawdę, to chyba nie trzeba nas rozumieć, wystarczy nas kochać. Przeczytałam kiedyś takie zdanie i strasznie mi się podoba.

    Dziękuję, Piliery.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania