Nadzieja na normalność.

Umarła moja ostatnia matka

Zabita przez ludzkie czyny

Zabrała ze sobą marzenie

Że jeszcze stanie obok mnie.

Rozpaczliwie błądziłem w świecie

Szukając jej bezimiennego grobu

Błagając na kolanach cały świat

By jeszcze nie odchodziła.

Dłoń przeklętego imienia

Dotknęła mojego ramienia

Ocierając ostatnie już łzy

Wskrzeszając ją czynami.