Nędznicy

ciągniesz jak rannego na wojnie

skostniały świat widzę z krawędzi z przedmieścia

ze wzgórza miasta opustoszałe szaro i brak świateł

zasypani wspomnieniami wybiegamy w przeszłość

było dziecinnie było dobrze każdy dzień

niósł radość młode kwiaty w dłoni

kwiaty jabłoni kłosy żyta na chleb

dzisiaj wojna w głowach z niewidzialnym wrogiem

zasłaniam twarz szalikiem made in China

duszące powietrze i słowa na grobie

żył lecz skonał umarł a tak chciał żyć

żył jak książę umarł jak biedak z Nędzników

żyjemy na cienkiej nitce żyjemy mimo że nas nie ma