□■□Nie jestem wierszem●○●

roszę przejść dalej,

tu nic poetyckiego się nie dzieje.

to zwykły tekst użytkowy,

jak instrukcja składania ciszy

albo regulamin korzystania z własnych myśli.

na początku należy stanąć prosto

i udawać, że nie widzi się przerw między słowami,

bo te przerwy to przypadkowe szczeliny,

na pewno nie rytm.

rytm?

nie, tu nie ma rytmu,

tylko drobna wada formatowania.

następnie prosimy zignorować

te kilka obrazów,

które przypadkiem wysypały się na środek:

to nie metafory,

one tylko wyglądają jakby coś znaczyły.

prosimy je ominąć

i nie patrzeć im w oczy,

bo mogą zacząć mówić.

jeśli podczas lektury

poczują państwo nagłe ukłucie sensu

albo delikatne drżenie pod skórą,

proszę się nie niepokoić—

to nie wzruszenie,

to reakcja alergiczna na fikcję.

ten tekst nie próbuje

wywołać w państwu emocji.

jeśli jakieś się pojawią,

należy je natychmiast zgłosić

do działu nadinterpretacji.

gdyby jednak zdarzyło się,

że ostatnie zdanie

zacznie dziwnie świecić

albo siedzieć w głowie dłużej niż powinno,

prosimy pamiętać:

to nadal nie jest wiersz.

to tylko państwa własna myśl,

która po godzinach

dorabia sobie sztuką.