nie tak

Stoję z otwartymi dłońmi.

I mimo że nigdy ich tam nie było, to widzisz w nich pięści.

Przeszłość ma zbyt ostre krawędzie,

by dało się ją gładko wygładzić.

Każde moje „teraz” potyka się o tamto „kiedyś”.

Chcę naprawić.

Słyszę tylko trzask. A w środku lawina.

Wszystkiego z miejsca nie na miejscu.