Nie zrobisz tego jeszcze raz

Wyjdź proszę

Jestem sama w domu

W domu

Sama zawsze

Nie krzycz na mnie

Nic ci nie zrobiłam

Nie patrz na wyschnięty mech

Bo zrzucę go na podłogę

Najpierw lekko cię popchnę

Idź sobie

Dwa lata

A teraz

Plask

Dostaję w twarz

Płacz

Krzyk

Wyjdź

Nie jesteś człowiekiem

Ja z ludźmi chcę tylko

Bez nieludzi

Teraz już bez nie i tak

Czemu nie mogę?

Otworzę tomik i się w nim schowam

A ty rób co chcesz

Kradnij demoluj cokolwiek

Tylko wyjdź zanim wrócą

Nie pij

Nie zrobisz tego jeszcze raz

Nie pozwolę

Powiem im

Od razu powiem

I znowu nie zamknę oczu przez ten czas

Tylko jak łzę będę wyciskać

I nie zasłonię się

Wyjdź bo zadzwonię

Jestem silniejsza

Sama to załatwię

Trzask

Spadnij z tych schodów

Spokojnie lub nie

Drzwi na klucz

Komentarze (14)

Okropny 09.06.2016

Czuć trochę miejscami Białoszewskiego, ale co ja tam wiem. Dałem pięć, bo choć fanbojem nie potrafię być, bo do tego trzeba mieć ten pierwiastek fanowski, a ja nie mam, to jednak czytam wszystkie i wszystkimi się zachwycam. Bardziej lub mniej, ale twoja poezja do mnie przemawia.

O-Ren Ishii 09.06.2016

Wszystkimi się zachwycasz? Weź! Weeeeź! ;-;
Dziękuję bardzo, bardzo!

marcepanowypotwor 09.06.2016

Czasem mam wrażenie, że wierszami próbujesz zaklinać rzeczywistość. To 'nie' na początku kilku(nastu?) już wierszy próbuje tworzyć coś lepszego, innego, odczarować rozczarowania.
Mogłabym być twoim fanbojem, ale z uwagi na płeć pozostaje tylko fangirl ._.
Przytulas i KC na dalszy dzień ❤️

O-Ren Ishii 09.06.2016

Przeklinać rzeczywistość. Sama nie wiem. I dziękuję Ci baaaaardzo! Taka fangirl to skaaarb! ❤
Przytulasz i kc2 ❤

Lotta 09.06.2016

Jejku, naprawdę już nie wiem, co mam pisać w tych komentarzach. Po prostu Twoje wiersze wywierają na mie tak silny wpływ... Wyobrażałam sobie podmiot liryczny, jak stoi i mówi cichym, spokojnym głosem: "Nie krzycz na mnie/Nic ci nie zrobiłam", ten krzyk i płacz wydaje się być poza podmiotem lirycznym, cały wiersz niby spokojny, a jednak tak mocno zarysowany emocjami. A wszystko to ogarniasz bez znaków interpunkcyjnych. Ode mnie 5 i wielki szacun. :*

O-Ren Ishii 09.06.2016

Dokładnie tak, cicho i spokojnie. Jesteś kochana, naprawde. Dziękuję!

alfonsyna 09.06.2016

Już trochę brakuje słów do prawienia komplementów, ale się postaram. :)
Przekaz jak zwykle mocny i emocjonalny - jedna wielka gra słów i emocji - to jest naprawdę nie lada umiejętność potrafić złożyć to w taki sposób, by nabrało tak mocnego wyrazu i wywierało takie wrażenie. Ja bym się chciała (kiedyś) schować w Twoim tomiku poezji - no, ewentualnie mogę sobie jakiś sama stworzyć z tego, co wstawiłaś na opowi, zanim się doczekam jakiegoś w księgarni... Piątkę już kliknęłam. ;)

O-Ren Ishii 09.06.2016

Bardzo dziękuję! :)

Rasia 09.06.2016

Tutaj od pierwszych wersów widziałam skrzywdzoną kobietę, która wyzwoliła się z patologicznego związku. Teoretycznie, bo partner wciąż nie daje jej spokoju, a ona w strachu pozwala mu na wszystko, byle tylko zostawił ją w spokoju i znów nie krzywdził. A potem czara goryczy się przelewa i kobieta decyduje się na ostateczny krok. Taka jest moja interpretacja, aczkolwiek ostatnio znów rozbiegają się one z Twoim poglądem na wiersz, więc pewnie nie trafiłam :D Zostawiam 5.

O-Ren Ishii 09.06.2016

Ciekawa interpretacja, ale szczerze mówiąc, wiersz jest... Półdosłowny? Sama nie wiem. Dziękuję!

Ritha 09.06.2016

Martwi mnie ten wiersz :(

O-Ren Ishii 09.06.2016

Może słusznie.

Billie 09.06.2016

Nie wiem, jak komentować Twoje wiersze... Brzmią jak osobiste myśli. Mają w sobie tyle emocji, tyle bólu... Zasmuca mnie to wielce. Niemniej, mają w sobie piękno, o ile to dobre słowo. Ja tutaj muszę zostawić 5

O-Ren Ishii 09.06.2016

Nikt już nie wie jak je komentować... Dziękuję.

Nie zrobisz tego jeszcze raz

Komentarze (14)

Napisz komentarz