Niebo istnieje (1)

5 października, 2012

Dziś postanowiłam wybrać się do lekarza, ponieważ od dłuższego czasu miewam chrypkę, a momentami nawet całkowitą utratę głosu. Myślę, że to może być zapalenie.

- Nicol, wchodzimy! - tym oto zdaniem zostałam oderwana od przeglądania nowej książki, którą zakupiłam ostatnimi czasy, przez moją starszą siostrę. Wspieramy się, bo nikt inny nam nie został.

Tak, nie mam rodziców, a bynajmniej oni nie mają mnie. Jestem z domu dziecka wraz z dwójką mojego rodzeństwa: pięcioletnim Maxem i 19 letnią Katty ( tak naprawdę ona od 18 roku życia ma swój dom), która o nas dba.

Usiadłam na fotelu spoglądając na młodą lekarkę.

- Co ci dolega ? - zapytała nie odrywając wzroku od papierów z nutką arogancji.

- Mam problemy z gardłem. Chrypka od kilku tygodni oraz utrata głosu, czasami.

- Myślę, że ciepłe okłady na krtań i tabletki do ssania powinny pomóc. Masz tu receptę. Do widzenia! - mówiła to w taki sposób, jakby była tu za karę. Halo, ja tu też z przyjemności nie przychodzę i muszę przyznać, że siostra mnie do tego zmusiła. Po prostu nigdy nie byłam typem martwiącym się o swoje zdrowie.

Po zakupie leków w pobliskiej aptece, leczyłam gardło tak jak wskazała mi przemiła, przyjacielska i otwarta pani doktor.

11 października 2012

Ból gardła nie ustępował, a zaniki głosu zdarzały się coraz częściej.

- Idziemy do laryngologa. Przecież to nienormalne! - burzyła się Katty kiedy po raz kolejny nie mogłam nic wydusić.

Zaprzeczałam, bo co innego nić ból gardła może mi dolegać?

Bez skutku, po raz drugi wylądowałam w przychodni pełnej zarazków i uprzejmych osób powtarzających "Ile można tam siedzieć" , "Teraz moja kolej".

Po godzinie oczekiwań weszłam nieco zaspana, a moim oczom ukazał się starszy pan z uśmiechem na twarzy.

-Witaj młoda damo, usiądź i opowiedz co się dzieje.

Jak powiedział tak zrobiłam.

-Palisz może papierosy? - zapytał zmieniając ton na poważniejszy, a okulary staruszka opadły na noc bardziej niż wcześniej.

- Um, tak. Od 2 lat jakoś. - po odpowiedzi spojrzałam na jego twarz, była kamienna. Jakby zobaczył ducha czy coś.

Zabrano mnie na prześwietlenie, choć sama nie wiem w jakim celu. Przyznam było dobrze, bo nie bałam się, tak jak myślałam, że będę.

- Hej wiesz może, gdzie jest toaleta? - zapytał mnie brunet o zielonych oczach, kiedy czekałam na wyniki tych śmiesznych badań.

- Tak, chodź zaprowadzę cię.

Idąc rozmawialiśmy jak przyjaciele i sama nie wiem dlaczego czułam się bezpieczna .

- Dlaczego jesteś tutaj? - zapytałam, bo moja ciekawska natura tego potrzebowała.

- Jestem chory, mam niewydolność nerek i potrzebuję przeszczepu.

Zamarłam, bo był naprawdę miły i przystojny, a w dodatku młody. Szesnaście lat, tyle co ja. Niewiarygodne.

Wróciłam na miejsce, a pielęgniarka zawołała kolejną osobę.

To byłam ja.

- Pani Nicol, mam złe wieści....