Niebo istnieje (3)

18 października 2012 r.

RAK

UMRZESZ

CIEMNOŚĆ

Te trzy słowa zamieszkały w mojej głowie ostatnimi czasy. Jeszcze nigdy nie czułam takiego lęku i niepewności kolejnych dni.

Od tamtej pory, kiedy dowiedziałam się o chorobie, nie wychodzę z domu. Oglądam filmy, a właściwe płacze. Nieustannie wylewam potoki łez i zdaje sobie sprawę, że nie tak powinnam spędzać ostatnie tygodnie swojego życia, ale sama myśl, że mogę już niedługo stracić każdy zmysł doprowadza mnie do szału.

Wyobraźcie sobie.

Jednego dnia wychodzisz przed dom i widzisz tą zieleń, tak uspakajającą. Błękit nieba albo po prostu chmury deszczowe. Słońce, zwierzęta, ludzi. Czujesz zapach wiatru, słyszysz śmiech dzieci bawiących się tuż niedaleko.

Czujesz nieśmiałość, kiedy pierwszy raz od dawna ktoś mówi ci komplement. Miłość, przyjaźń nawet i cierpienie.

A teraz wyobraź sobie, że to wszystko znika. Pojawia się strach, niepewność. Pustka tak przytłacza i powoduje, że stajemy się zagubieni.

Naprawdę jeszcze nie jestem gotowa, by stracić to wszystko, co inni uważają jedynie za otoczenie.

Patrzę w odbicie w lustrze. Widzę przygnębioną, szczupłą dziewczynę, jakby zmęczoną. Ma opuchnięte powieki i smutne oczy.

Ciężko mi na siebie patrzeć, kiedy wyglądam jak wrak człowieka.

Naszła mnie ochota, aby wyjść do ogrodu, zaczerpnąć powietrza. Zarzuciłam mój ulubiony, szary, wieloletni sweter i uchyliłam drzwi balkonu. Zimny powiew powietrza uderzył w moją twarz powodując miłe uczucie. Ściemniało się pomału, lecz moim zdaniem pora wieczorna jest najpiękniejszą, najprawdziwszą porą dnia. Siadam na huśtawce w kolorze ciemnego brązu, która pod moim ciężarem ciała zaczyna lekko skrzypieć, lecz mi to nie przeszkadza. Zamykam oczy i wsłuchuje się w dźwięk piosenek tutejszych ptaków współgrających z szumem drzew.

Jak ciężko będzie mi się z tym rozstać - to myśl, która nie daje mi spokoju od kilku minut, lecz w końcu zdaje sobie sprawę z pewnej rzeczy.

Może tak ma być? Jestem zdania, że nic nie dzieje się bez przyczyny, więc i to musi mieć jakiś sens.

Może jestem tak dobrym człowiekiem, że Bóg chcę mieć mnie przy sobie bym pilnowała sumienia tych bardziej zepsutych ludzi.

Albo chce ukarać mnie za błędy. Nie wiem i tak naprawdę nigdy się nie dowiem.

Powinnam dziękować za te 16 lat życia na tak pięknej planecie jaką jest Ziema. Wśród ludzi, tak innych. Za wszystkie wydarzenia powodujące, że moje dni nie były tak nudne.

Teraz trzeba w końcu żyć pełnią życia i czerpać, brać garściami jej każde mniej i bardziej piękne zachcianki. Nie liczyć czasu, bo każdy ma swój początek i koniec.

Dziś bardziej refleksyjna cześć.

Myślę, że się spodoba.

ps; Przepraszam, za błędy. Pisałam szybko i nie sprawdzałam.